link

piątek, 16 lutego 2018

17 lutego - Światowy Dzień Kota.









Kot domowy ( Felis sylvestris catus ) lub Felis ( sylvestris ) domesticus - drapieżnik z rodziny kotów.
Kota udomowiono w Nubii ( prowincja Egiptu ) około 4000 - 3700 p.n.e.
Pochodzi od kota nubijskiego ( Felis sylvestris lybica ) żbika ( Felis sylvestris sylvestris ). 


Mela i Wasia - koty europejskie krótkowłose

głowa Meli 

portret Wasi 

Wasia 

śpiąca Wasia na ciepłym sprzęcie 

Największym dzikim kotem jest tygrys ( Panthera tigris ) a dokładniej podgatunek tygrys syberyjski ( Panthera tigris altaica ).
Najmniejszym dzikim gatunkiem jest kot czarnołapy ( Felis nigripes ).   

kot czarnołapy ( Felis nigripes )

polujący na jelenia tygrys amurski ( Panthera tigris altaica )

Mela 

kot europejski krótkowłosy pręgowany

kot europejski tabby 

kot europejski długowłosy 

kot europejski krótkowłosy trójbarwny

kot kartuski
















poniedziałek, 22 stycznia 2018

Tukotuki z Argentyny i nie tylko. Przegląd gatunków. Część I.









Ctenomys andersoni - Gardner, Salazar Bravo & Cook, 2014 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( Boliwia - Cerro Itahuaticua, Santa Cruz Dpt. ) 

Zamieszkuje obszary wysokich grzbietów tworzących głębokie doliny rzeczne powyżej 810 m n.p.m.


Ctenomys andersoni - okaz muzealny 

Gatunek słabo poznany ze względu na niedawne opisanie.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek nie sklasyfikowany ze względu na niedawne opisanie. Prawdopodobnie będzie klasyfikowany jako wrażliwy.
Ctenomys andersoni został nazwany na cześć Sydney Anderson, lidera ekspedycji i emerytowanego kuratora Departamentu Mammalogii w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej. 
"Obszar, z którego zebrano te ssaki, jest nadal stosunkowo mało znany w sensie biologicznym, mimo że jest to wschodni podnóżek Andów, gdzie znajduje się najwyższy poziom różnorodności biologicznej w dowolnym miejscu", - powiedział Gardner, dodając, "że spodziewa się nowych gatunków w końcu zostały znalezione ssaki". Chociaż niektórzy biolodzy ostatnio skrytykowali zbiór okazów jako potencjalnie zagrażających delikatnym populacjom rzadkich zwierząt, Gardner powiedział, "że zbieranie okazów przez ekspedycję z biologicznie nieznanych obszarów pozostaje kluczowym elementem zrozumienia życia na planecie". Dodał również, "iż przyczyną nr 1 wyginięcia organizmów jest utrata siedlisk. Z powodu wielkiej skali niszczenia siedlisk spowodowanej przez człowieka, która ma miejsce na całym świecie, niezbędne jest teraz tworzenie kolekcji organizmów i stosowanie nowoczesnych metod systematyki i ekologii do zrozumienia historii życia na Ziemi". 
Potrzebne są dalsze badania taksonomiczne, historii naturalnej, stanu i trendów populacji, siedlisk oraz potencjalnych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko argentyński ( Ctenomys argentinus ) - Contreras & Berry, 1982 -  gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( północno-środkowa Argentyna - prowincje Formosa i Chaco ).

Zamieszkuje piaszczyste łachy oddzielone od siebie terenami okresowo zalewanymi przez powodzie. 

tukotuko argentyński ( Ctenomys argentinus ) - u wejścia do nory 

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w dzień jak i w nocy. Okresy aktywności sa przeplatane okresami odpoczynku. 
Żyje samotnie. Większość swojej aktywności spędza pod powierzchnią gruntu.
Kopie nory w odpowiednim piaszczystym gruncie.
Jego pazury i zęby są wyspecjalizowane do kopania.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Uznawany jako bliski zagrożenia ze względu, iż jego zasięg jest prawdopodobnie nie większy niż 20 000 km2 oraz występuje w kilku małych, rozproszonych subpopulacjach. Sprawia to, że gatunek kwalifikuje się do kategorii B1b ( iii ).
Główne zagrożenie to utrata siedlisk związana z ekspansją rolniczą w celu uprawy soi oraz naturalnie, małych rodrobnionych populacji ( Bidau, 2006 ).
Jest to gatunek monotypowy. Słabo jest rozprowadzany w swoim zasięgu, prawdopodobnie dlatego, że zamieszkuje glebę piaszczystą oddzieloną od siebie dużymi przedłużeniami nieulegalizowanych terenów poddawanych okresowym powodziom, które powodują czasowe cykle kurczenia się i ekspansji populacji gatunku. 
Ctenomys argentinus nie występuje w żadnym obszarze chronionym i nie jest objęty żadnymi środkami ochronnymi.
Potrzebne są dalsze badania stanu i trendów populacji, jej obfitości, siedlisk, historii naturalnej oraz zastosowania środków ochronnych.

W niewoli - brak danych.  

  



Tukotuko południowy ( Ctenomys australis ) - Rusconi, 1934 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys porteousi australis.

Występuje w Ameryce Południowej ( wschodnia Argentyna - południowo-wschodnia prowincja Buenos Aires ).

Zamieszkuje przybrzeżne siedliska wydm piaskowych z trawami Panicum i Poa, w odległości 50 m od wybrzeża.


Tukotuko południowy ( Ctenomys australis ) - osobnik w pobliżu nory  

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w ciągu dnia jak i w nocy. Okresy aktywności są przeplatane okresami odpoczynku.
Żyje samotnie lub w grupach rodzinnych ( samica z potomstwem ). 
Jest terytorialny, ale zakresy rewirów osobniczych są nie znane ( być może pokrywają się z systemem nor i tuneli poszczególnych osobników ). Jest agresywny w stosunku do osobników tej samej płci.
Kopie rozległe systemy nor i tuneli w piaskowych wydmach. System posiada główną komorę i liczne mniejsze komory oraz rozgałęzione korytarze i tunele. Na powierzchni może być jeden lub kilka otworów wejściowych.
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Samica może być bardziej zaokrąglona.
Jest to typowy przedstawiciel rodziny z dużą głową, krótkimi nogami i dużymi siekaczami. Kolor sierści jest zazwyczaj ciemnobrązowy do prawie czarnego, z jasnoszarą piersią. Ogon ma bezwłosy.
Długość ciała to : 15 - 25 cm ; Długość ogona to : 6 - 11 cm ; Waga to 250 - 600 g;
Prowadzi podziemny tryb życia, na powierzchnię wychodzi jedynie zdobyć pokarm, który jest zjadany w bezpiecznej podziemnej kryjówce.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, słuchu, węchu, dotyku, postawy ciała, wzroku i wokalizy. Charakterystyczne wokalne tuk - tuk jest słyszalne daleko od nory.
Jest typowym roślinożercą. W skład jego diety wchodzą głównie trawy i ich korzenie, krzewy, liście, kora.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku, ale głownie wiosną i jesienią.
System krycia poligamiczny. Kopulacja odbywa się w norze lub tunelach.
Ciąża trwa około 100 dni. Samica rodzi 2 - 6 młodych ( średnio 3 ).
Okres laktacji trwa około 60 - 65 dni. 
Samiec nie uczestniczy w opiece nad potomstwem.
Długość życia nie jest znana.

Nie opisano żadnych podgatunków.  

Gatunek uznawany jako zagrożony w kategorii  B1ab ( i,ii,iii,iv ) ze względu iż jego zasięg jest mniejszy niż 5000 km2 a w ramach tego zakresu jest znanych mniej niż 5 lokalizacji. Populacja jest poważnie rozdrobniona oraz ciągle maleje jakość i zasięg siedlisk wydmowych związanych z rozwojem turystyki w kruchym środowisku wydm piaskowych.
Ctenomys australis jest gatunkiem monotypowym. Kariotyp ma wartość 2n = 48, NF = 80 ( Massarini i wsp., 1991 a ). Ma zaakcentowaną ewolucyjną bliskość ( potwierdzona badaniami chromosomowymi i molekularnymi ) w innej formie z najbardziej geograficznie rozbieżnym ( Ctenomys flamarioni ) z  południowej Brazylii ( Contreras i wsp., 2000, D'Elía i wsp., 1999, Massarini i wsp., 1991 a ). 
Głównie obfituje między rzeką Quequén Salado a Punta Alta ( Contreras i Reig, 1965 ) w prowincji Buenos Aires, na wybrzeżu Atlantyku. Na pierwszej linii wydm, które odległe są o 50 m od linii brzegowej. 
Główne zagrożenia dla gatunku są związane z rozwojem kurortów turystyki plażowej i zakładania plantacji sosny, które prowadzą do znacznej utraty siedlisk.
Nie są znane żadne działania ochronne w celu ochrony tego gatunku.
Nie jest rejestrowany z żadnego obszaru chronionego.
Potrzebne jest podjęcie działań ochronnych mających na celu ochronę naturalnych resztek siedlisk oraz samego gatunku.

W niewoli - brak danych. 




Tukotuko piaskolubny ( Ctenomys azarae ) - Thomas, 1903 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys australis azarae - Ctenomys mendocinus azarae.

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - prowincja La Pampa ).

Zamieszkuje środowiska roślin psamofilnych, które są naturalnie rozproszonym siedliskiem.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Jak wszystkie gatunki z tej rodziny prowadzi podziemny tryb życia. Jego aktywność jest całodobowa przeplatana okresami spoczynku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako wrażliwy w kategorii  B1ab( i,ii,iii ) ze względu iż zasięg jest mniejszy niż 20 000 km2 a w ramach tego zakresu jest znanych mniej niż 5 lokalizacji. Populacje są poważnie rozdrobnione a jakość i zasięg siedlisk maleje.
Pierwotnie został opisany w 1903 roku przez brytyjskiego zoologa Oldfield Thomasa. Termin azarae jest eponimem, który odnosi się do nazwiska hiszpańskiego przyrodnika Félixa de Azara.
W 1961 Cabrera synonimizowała go do Ctenomys mendocinus, jednak 6 lat później inni autorzy podnieśli go ponownie do pełnego gatunku.
Gatunek ten składa się z kilku naturalnie podzielonych populacji ( Bidau, 2006 ).
Głównym zagrożeniem dla gatunku jest utrata siedlisk związana z ekspansją upraw rolnych ( Bidau, 2006 ).
Nie jest rejestrowany z żadnego obszaru chronionego i nie jest objęty żadnymi działaniami ochronnymi. 
Został wymieniony jako wrażliwy w Argentyńskiej Czerwonej Księdze ( Ojeda i Diaz 2000 ).
Potrzebne jest podjęcie działań ochronnych mających na celu ochronę naturalnych resztek siedlisk oraz samego gatunku.

W niewoli - brak danych.



   
Tukotuko wydmowy ( Ctenomys bergi ) - Thomas, 1902 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus bergi.

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - północno-zachodnia część prowincji Cordoba ).

Zamieszkuje środowiska trawiaste na obszarach wydm piaskowych.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Z tego co wiadomo to zewnętrzne wymiary holotypu samca to długość głowy i tułowia 190 mm a ogona 74 mm.
Zakresy długości głowy i ciała ( za A.I.Medina et.al.2007 ), u samca to 157 - 163 mm i u samicy 132 - 144 mm.
Ogólny kolor sierści na grzbiecie to jednolity, piaszczysto-płowy, natomiast boki i brzuszne powierzchnie blado-płowe. Środek głowy od pyska do między uszami jest koloru ciemnobrązowego i wyraźnie odmienny od reszty ciała.
Czaszka jest mała, wąska i niezgięta w profilu bocznym, ale raczej lekko i równomiernie wypukła, otwory nosa równoległe boczne lub równomiernie zwężające się z tyłu, tylna szerokość w obrębie przewodu słuchowego szersza niż szerokość jarzmowa.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku a samica rodzi średnio około 2 - 3 młodych.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako wrażliwy w kategorii B1ab ( i,iii ) ze względu iż zasięg jest mniejszy niż 20 000 km2 a w ramach tego zakresu jest znanych mniej niż 5 lokalizacji. Populacje są poważnie rozdrobnione a jakość i zakres siedlisk maleje.  
Bidau i Lessa sugerują, że gatunek ten nie występuje na obszarach trawiastych i jest ograniczony głównie do wydm piaskowych ( Bidau 2006 ).
Średnia gęstość tego gatunku wynosi około 16 osobników / ha. 
Termin bergi jest eponimem, który odnosi się do nazwiska, niemieckiego zoologa Carlosa Berga.
W 1961 Cabrera  synonimizowała go do Ctenomys mendocinus, jednak 5 lat później inni autorzy podnieśli go ponownie do pełnego gatunku.
Gatunek ten jest ograniczony do naturalnych muraw na wydmach, które są uważane za wrażliwe siedliska. Dlatego gwarantuje to mu specjalny status ochrony ( Zenuto i Busch 1998 ).
Wymieniony jako wrażliwy w Argentyńskiej Czerwonej Księdze  ( Ojeda i Diaz 2000 ).

W niewoli - brak danych.




Tukotuko pustelniczy ( Ctenomys bonettoi ) - Contreras i Berry, 1982 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - południowo-wschodnia część prowincji Chaco ).

Zamieszkuje prawdopodobnie okresowo zalewane piaszczyste obszary, jednak dane na temat siedliska nie są do końca poznane.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako zagrożony w kategorii B1ab ( i, ii, iii ) ze względu iż jego zasięg jest mniejszy niż 5000 km2 a populacje są rozdrobnione i fragmentaryczne. Rozwój rolnictwa przyczynia się do spadku jakości i zasięgu siedlisk.
Jest bardzo podobny do mendocinus i haigi opartych na izozymach ( Sage i wsp. 1986a ). Wymaga wyjaśnienia taksonomicznego.
Zakres pokrywa się z Ctenomys argentinus, więc może być podobny.
Kariotyp Ctenomys bonettoi wynosi 2n = 50, FN = 70 ( Bidau i wsp. 2005 ), który ma wiele powinowactw do tego z Ctenomys yolandae ( Bidau i inni, 2005 ), z którym wydaje się być blisko spokrewniony w sekwencjach molekularnych ( Maschretti i in. 2000 ).
Głównym zagrożeniem dla tego gatunku jest utrata siedlisk ze względu na ekspansję rolną spowodowaną wzrostem uprawy soi ( Bidau i Ojeda pers. comm.).
Rejestrowany z Parque Nacional del Chaco ( Ojeda i Bidau pers. comm.).
Potrzebne są dalsze badania taksonomiczne, stanu i trendów populacji, jej obfitości, siedlisk, historii naturalnej oraz potencjalnych zagrożeń ( innych niż utrata siedlisk ).

W niewoli - brak danych. 




Ctenomys chasiquensis - Contreras Maceira, 1970 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 
Uwaga : Prawdopodobnie synonim Ctenomys porteousi.

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - prowincja Buenos Aires w rejonie Chasico ).

Zamieszkuje obszary piaszczyste w obszarach trawiastych.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek nie sklasyfikowany ze względu na wątpliwości taksonomiczne.
Prawdopodobnie synonim Ctenomys portousi.
Opisany przez Contreras, Mancenido i Ripa Alsina w 1970 roku.
Jego dystrybucja wydaje się wyjątkowo ograniczona.
Potrzebne są dalsze badania taksonomiczne stwierdzające ważność tego gatunku.

W niewoli - brak danych. 



  


Tukotuko białobrzuchy ( Ctenomys colburni ) - J, A, Allen, 1903 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( Argentyna - ekstremalnie zachodnich częściach prowincji Santa Cruz ).

Zamieszkuje patagońskie stepy.


rycina - tukotuko białobrzuchy ( Ctenomys colburni )

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Wymieniony jako niedostateczne dane ze względu na brak danych co do dystrybucji, potencjalnych zagrożeń oraz środków ochronnych dla tego gatunku. Podejrzewa się, że gatunek ten jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych, w związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia.
Znany jedynie z typowej lokalizacji Arroyo Ayke, w bazaltowych kanionach, 50 mil na południowy wschód od jeziora Buenos Ayres, Patagonia.
Jest gatunkiem monotypowym. Ctenomys colburni jest morfologicznie podobny do sąsiedniego chilijskiego gatunku Ctenomys coybaiquinsis.
Zagrożenia dla tego gatunku, jeśli istnieją, są nieznane.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku.
Gatunek ten jest uznany za zagrożony w Argentynie ( Ojeda i Diaz 2000 ).
Potrzebne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko nieznany ( Ctenomys coludo ) - Woods, 1994 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys fulvus coludo. 
Uwagi : Contreras i in. ( 1977 ) uważał, że jest to tymczasowo odrębna forma. Ctenomys coludo johannis opisują jako podgatunek a uznawany jest również za odrębny.

Występuje w Ameryce Południowej ( północno-zachodnia Argentyna - prowincja Catamarca ).

Zamieszkuje obszary trawiaste do wysokości 1000 m n.p.m.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Jedyne co wiadomo na temat tego gatunku to :
typowa próbka ( samiec ) miała długość głowy i tułowia  302 mm a długość ogona 97 mm. 
Łatwo rozpoznawalny dzięki jednolicie jasnej barwie, długim ogonie  (> 45% długości głowy i ciała), wąskiej czaszce i dużych łukach nadoczodołowych.
Jest odróżnialny od dwóch geograficznie najbliższych gatunków : Ctenomys fochi - który jest o ponad 20% mniejszy i Ctenomys knighti - który jest znacznie ciemniejszy, ma krótszy ogon, większe zęby i szerszy obszar czołowy.

Opisane podgatunki :
- Ctenomys coludo coludo - Woods, 1994 - Argentyna ( prowincja Catamarca - La Puntilla )

Uznawany jako niedostateczne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do dystrybucji gatunku, zagrożeń i środków ochrony. Podejrzewa się, że gatunek jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych i w związku z tym nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia.
Zawarty w fulvus przez Cabrera ( 1961 ) i Woods ( 1993 ), ale uważane za tymczasowo odrębne przez Contreras et al. ( 1977 ). Galliari i in. ( 1996 ) skomentował brak danych na temat umieszczenia tego taksonu w synonimii ( Wilson and Reeder 2005 ).
Znany tylko z typowej lokalizacji  prowincja Catamarca, La Puntilla, Argentyna, która znajduje się kilka mil od Tinogasta w kierunku Copacabana, na wysokości około 1000 m n.p.m. 
Brak danych na temat liczebności populacji tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych.
Brak jest informacji o potencjalnych zagrożeniach.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Brak danych czy jest rejestrowany z obszarów chronionych.
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku, jego statusu taksonomicznego, historii naturalnej, dystrybucji, siedlisk, stanu, trendów i obfitości populacji, potencjalnych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko ubogi ( Ctenomys coyhaiquensis ) - Gallardo M.H, 1994 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej ( południowa Argentyna - Patagonia ).

Zamieszkuje piaszczyste i skaliste gleby na wysokości 330 - 730 m n.p.m z rzadką roślinnością krzewiastą i zielną.

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w ciągu dnia jak i w nocy. Okresy aktywności są przeplatane okresami odpoczynku. 
Żyje samotnie lub w grupach rodzinnych ( samica z potomstwem ). 
Prowadzi podziemny tryb życia, kopie rozległe systemy nor i korytarzy.
Długość głowy i tułowia od 195 do 264 mm, długość ogona to 60 - 81 mm, długość tylnej stopy to 28 - 34 mm, masa ciała 72 - 182 g.
Ubarwienie jasnobrązowe do brązowego. Brzuch w kolorze żółtym lub czarnym. Grzbietowe owłosienie składa się z dwóch rodzajów włosów, jednego długiego i czarnego, rozrzuconych na całym ciele i innych trójkolorowych z szarą podstawą. Środkowa część ma brązowy kolor i czarne końcówki. 
Stopy dorosłych osobników pokryte są grzbietowo srebrzystobiałymi włosami. Ogon krótki, dwukolorowy, o ciemniejszej, grzbietowej barwie, rozciągającej się wzdłuż jednej trzeciej ogona. 
Czaszka z dużymi pomarańczowymi i lekko proodontowymi siekaczami. Ma mocne łuki jarzmowe, duże pęcherze słuchowe i przewód słuchowy rozciągający się poprzecznie, tuż za łukami jarzmowymi. Uszy i nogi bardzo krótkie, o bardzo małych oczach, posiada długie pazury. Szkielet ma szeroki i wytrzymały.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, słuchu, węchu, dotyku, postawy ciała, wzroku i wokalizy. Charakterystyczne wokalne tuk - tuk jest słyszalne daleko od nory.
Typowy roślinożerca, zjadający zarówno korzonki, bulwy, kłącza czy cebule ale również korę czy liście.
Nie wiele wiadomo na temat rozrodu tego gatunku. Prawdopodobnie ma dwa mioty w ciągu roku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Uznawany jako niedostateczne dane z powodu utrzymującej się niepewności co do dystrybucji, zagrożeń i ewentualnych środków ochronnych dla tego gatunku. Prawdopodobnie jest zagrożony ale nadal jest niewiele informacji na temat zasięgu, stanu i trendów populacji czy wymagań ekologicznych. Dlatego trudno jest ocenić gatunek pod kątem kryteriów zagrożenia. Nowe informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości. 
Gatunek znany jest jedynie z lokalizacji typu: Chile, Prowincja General Carrera, około 2 km na południe Chile Chico i 1 km na zachód od Chile Chico Aerodromo i Prowincji Coyhaique, 4,5 km na południowy-wschód od Coyhaique Alto ( Woods i Kilpatrick 2005 ).
Zajmował piaszczyste lub skaliste gleby, które wspierały rzadkie krzewy i roślinność zielną. Główne krzewy to Mulinum spinosum, Colliguaja salicifolia, Escallonia rubra i Berberis buxifolia. Na wyższym stanowisku w Coyhaique Alto ten gatunek zamieszkiwał żwirowatą ziemię z gałązkami i kilkoma krzewami  Escallonia rubra i Berberis buxifolia.
M.H. Gallardo i in. ( 1996 ) w lokalizacji typu w Chile Chico udokumentował zmianę genetyczną straty ( białka elektromorficznego ) w populacji po wybuchu Volcan Hudson.
W prowincji Coyhaique w regionie Aisén zajmuje dobrze odwodnione gleby żwirowe o umiarkowanie zróżnicowanych zaroślach z Mulinium spinosum, Colliguaja salicifolia, Escallonia rubra i Berberis buxifolia.
Nie ma dostępnych informacji na temat liczebności populacji tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.


główne krzewy i rośliny zielne z siedliska Ctenomys coyhaiquensis : od lewej : Colliguaja salicifolia ; w środku : Berberis buxifolia ; po prawej : Mulinium spinosum ; 

W niewoli - brak danych.
















Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.














piątek, 22 grudnia 2017

Boże Narodzenie 2017






Wszystkim Czytelnikom i Sympatykom 

Rodzina ( Ctenomyidae ) - tukotuki. Charakterystyka i przegląd gatunków.









Tukotuki ( Ctenomyidae ) rodzina gryzoni składająca się z kilku rodzajów w tym z kilku wymarłych.
Gatunki żyjące występują w południowej części Ameryki Południowej.
Rodzina została pierwotnie opisana w roku 1842 przez zoologa, przyrodnika i chirurga René Primevere Lesson. 
Rodzina ta składa się z wielu rodzajów, ale tylko jeden z nich jest obecnie żyjący : 
- Ctenomys Blainville, 1826 ( tukotuki )
+Actenomys  Burmeister, 1888 z piocenu Argentyny
+Ctemys 
+Eucelophorus  Ameghino, 1908 z pliocenu Argentyny
+Megactenomys  Rusconi, 1930

Dla niektórych badaczy tukotuki są podrodziną w rodzinie koszatniczkowatych ( Ctenomyinae ), inni uważają je za plemię w ciągu Octodontinae, jednak dla większości, uznawane są jako oddzielna rodzina ( Ctenomyidae ). 

tukotuko brazylijski ( Ctenomys brasiliensis ) 

Są wyspecjalizowane do życia w norach. W konsekwencji ilość zasobów i twardość gleby danego obszaru ( która może zmieniać się sezonowo ) może bezpośrednio wpływać na całkowitą wielkość i kształt systemów nor w różnych typach siedlisk ( Reichman, Whitham i Ruffner, 1982, Heth, 1989; i wsp., 2000, Sumbera i wsp., 2003, Romanach, Reichman & Seabloom, 2005; Lovy i wsp., 2015 ). 
Wśród podziemnych gryzoni Ctenomyidae jest najbardziej specyficzną grupą, a obecnie obejmuje jeden rodzaj ( Ctenomys ) i około 70 gatunków ( Gardner, Salazar-Bravo & Cook, 2014; Bidau, 2015 ). 

czaszka tukotuko długowłosy ( Ctenomys pilarensis )

Zajmują wiele rodzajów siedlisk, zwłaszcza na otwartych obszarach, w tym na obszarach trawiastych, stepach, pustyniach i wydmach ( Redford i Eisenberg, 1992, Bidau, 2006 ). Kilka gatunków występuje w regionach leśnych ( Gardner i in., 2014 ). Te otwarte środowiska różnią się znacznie twardością i zagęszczeniem gleby, a także ilością dostępnych zasobów. Ich zakresy występują od nadmorskich łąk na zboczach gór, w tym andyjskim Puna na wysokości ponad 4000 m n.p.m., i są zależne od takich czynników, jak rodzaj gleby, temperatura otoczenia i pierwotna produktywność siedliska. Jedyna sympatryczna dystrybucja w tym rodzaju występuje między Ctenomys australis i Ctenomys talarum w regionie wydm nadmorskich. W obrębie tego zestawu podziemnych ssaków, rodzaj Ctenomys pokazuje najbardziej rozległe i niedawne promieniowanie. 

Tukotuki obejmują około 70 nazwanych gatunków i kilka form nienazwanych, z których większość występuje w Argentynie ( Giménez i wsp., 2002, Bidau, 2006 Bidau,, 2014 Mirol i wsp., 2010, Gardner i wsp., 2014 ). 
Ctenomys z miejsc wykraczających poza wcześniej znane zakresy tych gryzoni w departamentach Chuquisaca, Cochabamba, Santa Cruz i Tarija w Boliwii. 
Na podstawie tych analiz opisano cztery nowe gatunki z tego rodzaju Ctenomys, wszystkie najwyraźniej endemiczne dla Boliwii. Ponadto umieszczono Ctenomys goodfellowi - Thomas 1921 w synonimii pod Ctenomys boliviensis -Waterhouse 1848 i potwierdzono obecność Ctenomys nattereri - Wagner 1848 jako mieszkańca wschodnich nizin. Dlatego całkowita liczba udokumentowanych istniejących gatunków Ctenomys w Boliwii wynosi obecnie dwanaście.

tukotuko wyżynny ( Ctenomys opimus ) 

Zapis kopalny rozciąga się od początku pliocenu. 
Tukotuki prawdopodobnie są ściśle związane z rodziną koszatniczkowatych.  Jednak żyją w stosunkowo niewielkich populacjach, które są częściowo odizolowane od innych populacji przez niegościnne gleby, które doprowadziły do zróżnicowania wielu taksonów. Czy te taksony należy uznać jako odrębne gatunki stanowi to problem, który nie został rozwiązany.
Występują endemicznie w Ameryce Południowej, gdzie odgrywają ważną rolę ekologiczną. Gatunek Ctenomys genus jest szeroko rozpowszechniony, ale ponad 50 gatunków znajduje się w południowej części Ameryki Południowej. Występują w wielu dziedzinach, od południowej części Peru i południowej Brazylii do Tierra del Fuego w najbardziej wysuniętym na południe krańcu Ameryki Południowej, poprzez części Chile i większość Urugwaju, Paragwaju, Boliwii i Argentyny. 


tukotuko norowy ( Ctenomys lewisi )

Ciało przedstawicieli tego rodzaju jest osadzone na krótkich nogach. Ich skóra jest luźna, tak by swobodnie mogła się obsuwać podczas przemieszczania się w tunelach i że ułatwia zawrócenie w wąskich norach.
Kolor sierści waha się od czerni do jasnoszarego. Generalnie, sierść jest gęsta i długa.
Długie przednie łapy ułatwiają rycie pod ziemią. Przednie kończyny mają bardzo długie, są one uzbrojone w silne pazury, których używają do odkręcania ubitej ziemi. Tylne kończyny mają również dobrze rozwinięte pazury, ale nie są one tak długie, jak te u kończyn przednich. Na podeszwach stopy są otoczone przez otoczkę bardzo sztywnych włosków, funkcjonalnie zwiększają one ich powierzchnię do pchania ziemi i służą jako plastry do usuwania brudu z futra.   
Głowy tukotuko są stosunkowo duże, uszy małe, a ich ogony są owłosione. Ciało osiąga długość 15 - 25 cm, a waga wynosi ok. 700 g. Jednak niektóre mogą ważyć najmniej 100 gramów ( Ctenomys pundti ) do ponad 1000 gramów (Ctenomys conoveri ). 
Zewnętrznie gatunki przypominają rodzinę ( Geomyidae ), ale brakuje im zewnętrznych woreczków policzkowych posiadanych przez członków tej rodziny.
Formuła dentystyczna  1/1, 0/1, 1/1, 3/3 = 20.
Tukotuki żyją w norach wykopanych i spędzają większość ( aż do 90% ) ich całego życia pod ziemią. Szacuje się, że stanowią one około 45% wszystkich podziemnych gryzoni świata. W norach utrzymują stosunkowo stałą temperaturę i wilgotność, która jest niezależna od regionu geograficznego występowania.  
W celu kopania w ziemi, mają wiele morfologicznych zmian, w tym ich kształt ciała, zmniejszenie oczu i silne kończyny. Ich węch jest zwiększony i jest stosowany w celu zorientowania się podczas kopania i tworzenia terytorium. 
Mają dwie techniki, których używają do kopania są to : długie przednie łapy uzbrojone w pazury oraz czaszka i siekacze. Połączenie obu tych metod jest często stosowane. Ich pazury i przednie kończyny są wykorzystywane przede wszystkim do zarysowania kopania, a ich czaszki i siekacze są wykorzystywane wtórnie do kopania. Wolą kopać w miejscach piaszczystych lub w gliniastych glebach, w których budują złożone systemy rozgałęzionych tuneli. Systemy mogą być bardzo długie i obejmują one komórę lęgową oraz specjalne komory do przechowywania pokarmu. Ziemia jest ułożona przy wejściach do nory i faktycznie otwieranie nory jest czasami podłączone. Kopią poprzez poluzowanie ziemię swoimi siekaczami, a następnie zamiatanie jej z tunelu tylnymi nogami. Osobniki z co najmniej jednego gatunku oddają mocz na ubitą ziemię, aby zmiękczyć ją podczas ich kopania. W przypadku zagrożenia, potrafią szybko wycofać się tyłem w tunelu, używając ogona jako narządu zmysłu.
Tukotuki są dobowe i alternatywnie wykorzystują okresy aktywności i okresy odpoczynku w ciągu dnia. 
Wspólna nazwa "tukotuki" pochodzi od odgłosu "tuc-tuc", który jest emitowany jako sygnał alarmowy w odpowiedzi na zagrożenia. Inna wokaliza jest też znana u  gatunków bardziej społecznych.
Oprócz wokalizy gatunki wykorzystują w komunikacji węch, dotyk, postawę ciała, słuch i wzrok.


Ctenomys lessai - okaz muzealny 

Głównie szukają pokarmu poprzez kopanie korytarzy. Ze względu na wysoki koszt zużywanej energii ich dieta jest raczej szeroka. Obejmuje różnego rodzaju korzenie, kłącza, bulwy, cebule i tym podobny pokarm roślinny. 
Bardzo niewiele wiadomo na temat zalotów w tym rodzaju, mają one miejsce w norach pod ziemią. Wiadomo, że samiec posiada agresywne postawy i wymienia sygnały chemiczne lub akustyczne dostępnych samic. 
Wśród ich najważniejszych cech jest to, że wielu członków rodzaju posiada zróżnicowanie poziomów zmienności genetycznej i towarzyskości. 
Większość gatunków prowadzi samotny tryb życia. Jednak niektóre są półsocjalne lub społeczne, z tendencją do gatunków najbardziej społecznych ( Ctenomys sociabilis ), które mają najmniejszą zmienność genetyczną. Kolonie mogą być spowodowane nierównym rozkładem gleb, które są odpowiednie do ich aktywności. U wielu gatunków, systemy tuneli i komór w obrębie tych kolonii są zajęte przez pojedyncze osobniki lub samice z młodymi. U kilku gatunków, jednak system społeczny jest bardziej złożony i system tuneli może być używany przez kilka osobników. 


Ctenomys erikacuellarae - okaz muzealny 

Tukotuki nie są cenione przez hodowców i rolników, z którymi mogą  konkurować w uprawach. Czasem uszkadzają korzenie i korę na plantacjach cytrusów a ich nory mogą stanowić pewne zagrożenie dla zwierząt domowych. Z drugiej strony, szereg innych gatunków ssaków, jaszczurek, żab, bezkręgowców, a nawet ptaków wykorzystuje ich nory jako schronienie.
Niektóre gatunki są uznawane jako zagrożone, wrażliwe lub najmniejszej troski.
Przed przybyciem Europejczyków tukotuki były ważnym źródłem żywności w Ziemi Ognistej dla jej rdzennych mieszkańców.

Największym zagrożeniem dla gatunków w tym rodzaju jest człowiek i związana z tym utrata siedlisk.


Ctenomys andersoni - okaz muzealny 

Opisane gatunki  z rodzaju Ctenomys :
tukotuko argentyński ( Ctenomys argentinus ) - Contreras & Berry, 1982
tukotuko południowy ( Ctenomys australis ) - Rusconi, 1934
tukotuko piaskolubny ( Ctenomys azarae ) - Thomas, 1903
tukotuko wydmowy ( Ctenomys bergi ) - Thomas, 1902
tukotuko boliwijski ( Ctenomys boliviensis ) - Waterhouse, 1848
tukotuko pustelniczy ( Ctenomys bonettoi ) - Contreras & Berry, 1982
tukotuko brazylijski ( Ctenomys brasiliensis ) - de Blainville, 1826
tukotuko samotny ( Ctenomys budini ) - Thomas, 1913
tukotuko białobrzuchy ( Ctenomys colburni ) - J. A. Allen, 1903
tukotuko nieznany ( Ctenomys coludo ) - Thomas, 1920
tukotuko duży ( Ctenomys conoveri ) - Osgood, 1946
tukotuko ubogi ( Ctenomys coyhaiquensis ) - Kelt & Gallordo, 1994
tukotuko izolowany ( Ctenomys dorbignyi ) - Contreras & Contreras, 1984
tukotuko czarnogrzbiety ( Ctenomys dorsalis ) - Thomas, 1900
tukotuko piaskowy ( Ctenomys emilianus ) - Thomas & St. Leger, 1926
tukotuko sławny ( Ctenomys famosus ) - Thomas, 1920
tukotuko solniskowy ( Ctenomys flamarioni ) - Travi, 1981
tukotuko skryty ( Ctenomys fochi ) - Thomas, 1919
tukotuko tajemniczy ( Ctenomys fodax ) - Thomas, 1910
tukotuko rudawy ( Ctenomys frater ) - Thomas, 1902
tukotuko płowy ( Ctenomys fulvus ) - Philippi, 1860
tukotuko sawannowy ( Ctenomys goodfellowi ) - Thomas, 1921 - uznawany jako synonim Ctenomys boliwiensis
tukotuko patagoński ( Ctenomys haigi ) - Thomas, 1917
tukotuko skromny ( Ctenomys ibicuiensis ) - de Freitas, Fernandes, Fornel & Rorratto, 2012
tukotuko eremicki ( Ctenomys johannis ) - Thomas, 1921
tukotuko dyskretny ( Ctenomys juris ) - Thomas, 1920
tukotuko murawowy ( Ctenomys knighti ) - Thomas, 1919
tukotuko jeziorny ( Ctenomys lami ) - Freitas, 2001
tukotuko cętkowany ( Ctenomys latro ) - Thomas, 1918
tukotuko białozębny ( Ctenomys leucodon ) - Waterhouse, 1848
tukotuko norowy ( Ctenomys lewisi ) - Thomas, 1926
tukotuko magellański ( Ctenomys magellanicus ) - Bennett, 1836
tukotuko wulkaniczny ( Ctenomys maulinus ) - Philippi, 1872
tukotuko mendozański ( Ctenomys mendocinus ) - Philippi, 1869
tukotuko drobny ( Ctenomys minutus ) - Nehring, 1887
tukotuko ukryty ( Ctenomys occultus ) - Thomas, 1920
tukotuko wyżynny ( Ctenomys opimus ) - Wagner, 1848
tukotuko kordobański ( Ctenomys osvaldoreigi ) - Contreras, 1995
tukotuko urugwajski ( Ctenomys pearsoni ) - Lessa e Langguth, 1983
tukotuko żwirowiskowy ( Ctenomys perrensi) - Thomas, 1898
tukotuko peruwiański ( Ctenomys peruanus ) - Sanborn e Pearson, 1947
tukotuko długowłosy ( Ctenomys pilarensis ) - Contreras, 1993
tukotuko andyjski ( Ctenomys pontifex ) - Thomas, 1918
tukotuko pampasowy ( Ctenomys porteousi ) - Thomas, 1916
tukotuko polny ( Ctenomys pundti ) - Nehring, 1900
tukotuko negroski ( Ctenomys rionegrensis ) - Langguth & Abella, 1970
tukotuko parański ( Ctenomys roigi ) - Contreras, 1988
tukotuko saltański ( Ctenomys saltarius ) - Thomas, 1912
tukotuko stokowy ( Ctenomys scagliai ) - Contreras, 1999
tukotuko jedwabisty ( Ctenomys sericeus ) - J. A. Allen, 1903
tukotuko gromadny ( Ctenomys sociabilis ) - Pearson & Christie, 1985
tukotuko pastwiskowy ( Ctenomys steinbachi ) - Thomas, 1907
tukotuko leśny ( Ctenomys sylvanus ) - Thomas, 1919
tukotuko płochy ( Ctenomys talarum ) - Thomas, 1898
tukotuko obrożny ( Ctenomys torquatus ) - Lichtenstein, 1830
tukotuko krzepki ( Ctenomys tuconax ) - Thomas, 1925
tukotuko równinny ( Ctenomys tucumanus ) - Thomas, 1900
tukotuko tontalski ( Ctenomys tulduco ) - Thomas, 1921
tukotuko mocny ( Ctenomys validus ) - Contreras, Roig & Suzarte, 1977
tukotuko śmiały ( Ctenomys viperinus ) - Thomas, 1926
tukotuko nadrzeczny ( Ctenomys yolandae ) - Contreras & Berry, 1984
Ctenomys andersoni - Gardner, Salazar Bravo & Cook, 2014
Ctenomys erikacuellarae - Gardner, Salazar Bravo & Cook, 2014
Ctenomys lessai - Gardner, Salazar Bravo & Cook, 2014
Ctenomys yatesi - Gardner, Salazar Bravo & Cook, 2014

Ctenomys nattereri - Wagner, 1848 

Ctenomys yatesi - okaz muzealny 














Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.








KRS 0000069730