link

niedziela, 22 kwietnia 2018

Nowy gatunek orangutana - orangutan batangański ( Pongo tapanuliensis )









Ostatnie badania wskazują, że izolowana populacja o której kiedyś sądzono, że jest populacją orangutana sumatrzańskiego, to w rzeczywistości odrębny gatunek.
Orangutan batangański różni się od orangutana sumatrzańskiego morfologią, zachowaniem i genetyką.
Analiza genetyczna sugeruje, że populacja oddzieliła się od innych gatunków orangutanów 3,4 miliona lat temu.
Obecnie istnieje mniej niż 800 orangutanów batangańskich, co czyni go najrzadszym gatunkiem ze wszystkich małp człekokształtnych na świecie.


orangutan batangański ( Pongo tapanuliensis )

Jest wysoce zagrożony utratą siedlisk. Badanie mówi, że elektrownia wodna planowana na tym obszarze może wpłynąć na 8 % pozostałego siedliska leśnego tego gatunku.
Wczoraj na świecie było siedem uznanych za wielkie gatunki małp człekokształtnych. Dzisiaj jest ósmy, z wydaniem badania opisującego nowy gatunek orangutana na Sumatrze w Indonezji. 
A ten gatunek jest dość wyraźny - badanie wykazuje duże różnice w sposobie, jak wygląda, jak działa i kiedy ewolucyjnie oddzielił się od innych orangutanów.
Może również być najbardziej zagrożoną małpą na naszej planecie.


portret Pongo tapanuliensis

Nazywa się nim orangutana batangańskiego ( Batang Toru, również Tapanuli ) ( Pongo tapanuliensis ) i był uważany po prostu za izolowaną południową populację orangutana sumatrzańskiego ( Pongo abelii ). 


orangutan sumatrzański ( Pongo abelii ) - samiec 

Jednak badanie przeprowadzone przez około trzy tuziny badaczy i opublikowane w czasopiśmie Cell Press mówi o innej historii.
Naukowcy początkowo podejrzewali, że populacja ta może się różnić w 2011 r., Po początkowych badaniach genetycznych wskazano, że orangutany batangańskie mogą być bardziej spokrewnione z orangutanami borneańskimi niż z innymi orangutanami sumatrzańskimi.


orangutan borneański ( Pongo pygmaeus )

"Zdaliśmy sobie sprawę, że dzieje się coś niezwykłego" - mówi Erik Meijaard, konserwator zabytków z doświadczeniem w dziedzinie antropologii i biologii oraz autor opracowania.
Tak więc Meijaard i jego współpracownicy rozpoczęli pracę nad porównaniem orangutanów z populacji Batang Toru do orangutanów sumatrzańskich i borneańskich ( Pongo pygmaeus ). 


Pongo tapanuliensis - młody osobnik z samicą

Przyjrzeli się zachowaniu różnych populacji, a także porównali czaszkę samca z plemienia Batang Toru do 33 innych orangutanów płci męskiej w podobnym wieku. Przeanalizowali także 37 genomów orangutanów, aby dowiedzieć się, kiedy populacja rozdzieliła się w czasie ewolucyjnym. 
Odkryli, że czaszka orangutana batangańskiego była wyraźnie inna niż pozostałe. Miała szersze kły, płytszą twarz i węższą szczękę niż orangutany sumatrzański i borneański, spośród wielu innych różnic wyszczególnionych w badaniu. 
Jednak zespół miał tylko jedną czaszkę do pracy, od jednostki zabitej w konflikcie z ludźmi w 2013 roku, więc nie mogą być absolutnie pewni, że różnice te typizują populację i nie są tylko unikalne dla ich czaszki.
"Nie możemy być pewni," powiedział Meijaard - Mongabay. 
"Ale też nie mogliśmy być pewni siebie z 10 okazów. Taka jest natura nauki. Biorąc pod uwagę, że zdobycie o wiele większej liczby osobników w najbliższej przyszłości jest bardzo mało prawdopodobne w przypadku tak rzadkiego gatunku ( a także niechciane, ponieważ nie chcemy, aby zwierzęta padły ), musimy pracować z tym, co mamy. "
Ale Meijaard podkreślił, że różnice w czaszce orangutana batangańskiego "są realne i prawdopodobnie fundamentalne dla funkcjonalnej morfologii. To nie tylko ogólna różnica w wielkości. "


czaszka orangutana batangańskiego ( Pongo tapanuliensis )

Orangutany batangańskie są również inne pod względem fizycznym. Mają bardziej kręcone włosy niż ich północne odpowiedniki, a "wybitne wąsy" są obecne u dominujących samców, według naukowców. Samice mają brody, w przeciwieństwie do orangutanów borneańskich.
Orangutany batangańskie różnią się także behawioralnie od innych populacji. Naukowcy piszą, że samce rasy Batang Toru mają dźwięki wyższe niż u samców sumatrzańskich. 


Pongo tapanuliensis 

Meijaard powiedział, że zaobserwowali również różnice w zachowaniu żywieniowym, a nowy gatunek wybiera rośliny "które przez żadne inne orangutany nie zostały kiedykolwiek zjedzone." 
Dodał, również że orangutany sumatrzański, borneański i batangański również wydają się budować różne style gniazd. Dodał jednak, że te dwa ostatnie zachowania nie są jeszcze dobrze zrozumiałe, więc nie zostały uwzględnione w badaniu.
Największą niespodzianką było to, że zespół przeanalizował DNA 37 orangutanów. W przeciwieństwie do analiz genetycznych przeprowadzonych w 2011 roku, które dotyczyły jedynie mitochondrialnego DNA, które jest stosunkowo małe i dziedziczone tylko przez linię matczyną, Meijaard i jego współpracownicy rozważali cały zestaw informacji genetycznej lub genomu 37 orangutanów. Odkryli wyraźne różnice między genomami populacji sumatrzańskiej, borneańskiej i batangańskiej


Pongo pygmaeus 

DNA Batang Toru było tak wyraźne, że wydaje się, że oddzieliły się one od gatunku, jeszcze zanim rozłożyły się w orangutany borneańskie i sumatrzańskie. W rzeczywistości, badania wskazują, że orangutany batangańskie są mniej blisko spokrewnione z orangutanami sumatrzańskimi niż te na Borneo - cała inna masa lądu oddalona o ponad 1000 kilometrów ( 620 mil ).
Co więcej, naukowcy odkryli, że rozbieżności u orangutana batangańskiego miały miejsce bardzo, bardzo dawno temu - około 3,4 miliona lat.
"To było naprawdę bardzo zaskakujące, ponieważ ten rozłam był bardzo stary i doszło między dwoma taksonami oddalonymi od siebie o kilkaset kilometrów" - powiedział Meijaard.
Byli na tyle blisko, że prawdopodobnie miało miejsce krzyżowanie się między orangutanami batangańskimi a sumatrzańskimi. 
Wyniki badania wskazują na pewien przepływ genów pomiędzy gatunkami, przed spowolnieniem około 100 000 lat temu i całkowitym zatrzymaniem się między 10 000 a 20 000 lat temu. Naukowcy piszą, że zbiega się to z erupcją superwulkanu Toba 73 000 lat temu, jedną z największych na świecie erupcji wulkanów, które zniszczyły habitat między dwiema populacjami.

samica orangutana batangańskiego ( Pongo tapanuliensis )

Zniszczenie siedlisk nadal stanowi poważny problem dla orangutanów. Tym razem nie pochodzi ono z wybuchu wulkanu, ale z ekspansji i rozwoju człowieka. Wcześniejsze badania wskazują, że orangutany sumatrzańskie straciły 60 %swojego kluczowego siedliska w latach 1985 i 2007, a drogi, przemysłowe plantacje rolnictwa, kopalnie i tamy dalej ograniczają pozostałe lasy. Kłusownictwo jest również poważnym problemem, ponieważ orangutany są często zabijane, więc ich dzieci mogą być sprzedawane w nielegalnym handlu zwierzętami lub eksterminowane w celu napadania na uprawy.

IUCN obecnie wymienia orangutany sumatrzańskie jako zagrożone krytycznie, a spis populacji na rok 2016 szacuje około 14 000 osobników na wyspie. Spośród nich naukowcy uważają, że mniej niż 800 należy do populacji Batang Toru, co czyni go najrzadszym gatunkiem małp człekokształtnych na świecie. Wszystkie żyją w kawałku poniżającego lasu pierwotnego otoczonego i przeciętego przez główne drogi, a drogi drugorzędne naciskają zawsze do środka.

młody orangutan sumatrzański ( Pongo abelii ) w niewoli 

Dane z platformy monitorowania lasu Global Forest Watch pokazują, że ich zasięg utracił około 2000 hektarów lasów pierwotnych w ciągu 10 lat od 2005 do 2014 r.
A mniej niż 6 % jest obecnie chronionych przez federację. Duża koncesja na pozyskiwanie drewna zajmuje znaczną część zachodniego zasięgu linii orangutana batangańskiego.
W ciągu ostatnich kilku lat powstało duże, nowe zagrożenie: budowa elektrowni wodnej o mocy 510 megawatów. Mówi się, że jest to największy projekt hydroenergetyczny na Sumatrze, zakład i tama należą do ogólnokrajowych wysiłków mających na celu zwiększenie produkcji energii w obliczu oczekiwanego 9 % wzrostu zapotrzebowania na energię elektryczną rocznie. Zakład, który ma zostać uruchomiony w 2022 roku, jest przeznaczony na 645 hektarów ziemi wzdłuż głównej rzeki - na obszarze o najwyższej znanej gęstości orangutanów batangańskich.

orangutan borneański ( Pongo pygmaeus ) - samiec 

Naukowcy twierdzą, że jeśli projekt zostanie ukończony, ma on wpływ na 8 % siedlisk orangutanów. Została również skrytykowana za grożenie eksmitowaniem rdzennych społeczności z ich ziem przodków i zniszczeniem środowiska innych zagrożonych gatunków.
"Ten projekt ... zagroziłby szansom na utrzymanie siedlisk korytarzy między zachodnim a wschodnim zasięgiem, a także mniejszym rezerwatom przyrody, z których wszystkie utrzymują małe populacje Pongo tapanuliensis" - piszą naukowcy.
Dodają, że niewielki rozmiar populacji i jej izolacja już doprowadziły do chowu wsobnego, który ulega pogorszeniu, o ile środki ochronne nie zostaną szybko wdrożone.

samiec orangutana sumatrzańskiego ( Pongo abelii ) 


cytatowani : 
Nater i wsp., Morphometric, Behavioural i Genomic Evidence for New Orangutan Gatunek, Current Biology (2017), https://doi.org/10.1016/j.cub.2017.09.047
IUCN i UNEP-WCMC (), Światowa baza danych obszarów chronionych (WDPA) [On-line], wrzesień,, Cambridge, Wielka Brytania: UNEP-WCMC. Dostępne na: www.protectedplanet.net. Dostęp do Global Forest Watch w październiku 2017 r. Www.globalforestwatch.org
Hansen, MC, PV Potapov, R. Moore, M. Hancher, SA Turubanova, A. Tyukavina, D. Thau, SV Stehman, SJ Goetz, TR Loveland, A. Kommareddy, A. Egorov, L. Chini, CO Justice, i JRG Townshend. 2013. "Wysokiej rozdzielczości mapy globalne zmian pokrywy lasów w XXI wieku". Science 342 (15 listopada): 850-53. Dane dostępne on-line z: http: //earthenginepartners.appspot.com/science-2013-global-forest. Dostęp do Global Forest Watch 31 października 2017 r. Www.globalforestwatch.org
Margono, B.A., P.V. Potapov, S. Turubanova, F. Stolle i M.C. Hansen. "Pierwotny las Indonezji". Dostęp do Global Forest Watch 31 października 2017 r. Www.globalforestwatch.org
Obraz bannera autorstwa Maxime Aliaga.

Autor - Morgan Erickson-Davis w dniu 2 listopada 2017 r. - Ósma wielka małpa: nowe gatunki orangutanów odkryte na Sumatrze. 
mongabay.com 













Opracowano na podstawie :
Artykułu na stronie mongabay.com  
tłumaczenie własne
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

Nowa populacja rzadkiej rokselany białobrodej ( Rhinopithecus strykeri ) odkryta w Chinach.









populacja Luoma - rokselana białobroda ( Rhinopithecus strykeri )


W okresie od października 2013 do września 2015 roku, chińscy naukowcy pomyślnie utrwalili ponad 200 obrazów z kamer pułapek małp, a nawet sfilmowano te małpy na wschodnich zboczach Gaoligong Shan.
Odkrycie to jest dobrą wiadomością dla tego gatunku, twierdzą naukowcy, ponieważ populacje w Birmie i Pianma na zachodnich zboczach Gaoligong Shan spadają z powodu polowań i degradacji siedlisk.
Zespół naukowców szacuje, że nowa populacja - zwana ludnością Luoma - może mieć więcej niż 70 osobników. 
Naukowcy potwierdzili obecność nowej populacji rzadkich rokselan białobrodych w Chinach.


portret Rhinopithecus strykeri 

O rokselanach białobrodych ( Rhinopithecus strykeri ) po raz pierwszy usłyszano, gdy lokalni myśliwi powiedzieli grupie naukowców o gatunku, który rzekomo widziano w czasie pory deszczowej w północnych lasach Myanmar. Biolodzy następnie opisali pierwszą populację tego rzadkiego gatunku rokselany - lokalnie znanym jako Mey nwoah lub "małpą z odwróconą twarzą" - ze  stanu Kachin w północno-wschodniej Birmie w 2010 roku.
Rok później druga populacja tych małp została odkryta w Pianma na zachodnich zboczach Gaoligong Shan w sąsiednich Chinach.

Nowo odkryty gatunek szybko został wymieniony jako krytycznie zagrożony na Czerwonej Liście IUCN.


Rhinopithecus  strykeri

Teraz naukowcy potwierdzili obecność populacji rokselan białobrodych na wschodnich zboczach Gaoligong Shan w Salween River Basin, blisko granicy z Birmą.
Naukowcy donoszą o tym nowym badaniu opublikowanym w czasopiśmie Oryx. 
W okresie od października 2013 do września 2015 roku, chińscy naukowcy pomyślnie utrwalili ponad 200 obrazów z kamer pułapek, a nawet udało się sfilmować te małpy. Odkryli również dowody żucia liści przez grupę oraz kał spójny z tymi, które pobrano od gatunku w jego innych potwierdzonych siedliskach. 


grupa rodzinna rokselan białobrodych ( Rhinopithecus strykeri )

"Mokra pogoda, stromy teren, gęsty las i bambusowe zarośla to największe przeszkody dla nas ponieważ zaczynamy naszą pracę z Rhinopithecus skrykeri w 2012 roku", współautor badań Xiao Wen powiedział Mongabay. "
"Pracuję nad rokselanami czarnymi ( Rhinopithecus bieti ), które występują na wyższej wysokości i szerokości od 16 lat i powiem, że trudności w pracy z Rhinopithecus skrykeri są znacznie większe niż praca nad Rhinopithecus bieti. Tak więc wszelkie dane, które możemy uzyskać są niezwykle cenne ze względu na ich dostępność. "


rokselana czarna ( Rhinopithecus bieti )

portret Rhinopithecus bieti 

Zespół szacuje, że populacja - zwana populacją Luoma - może mieć więcej niż 70 osobników. Osobniki te żyją w strefie rdzeniowej Narodowego Rezerwatu Gaoligong Shan \Gaoligong Mountain National Nature Reserve,\, piszą autorzy, tylko jeden dzień spacerem od najbliższej wsi. 
"Naukowcy uważają, że populacja ta może służyć jako populacja źródłowa do tworzenia nowych dodatkowych populacji tych rzadkich małp."
"Grupa Luoma rokselan białobrodych występuje w jednym z najbardziej dziewiczych plastrów lasów w Chinach", - powiedział Xiao. 
"Jest również w centrum wszystkich innych grup, które mamy ustalone w oparciu o badania ankietowe. Więc może to być kluczowa grupa w Chinach, jeśli uważamy, że wszystkie grupy w Chinach tworzą populację lub metapopulacje ".


rokselana białobroda ( Rhinopithecus strykeri )

Rokselana białobroda występuje w lasach na dużych wysokościach w małym obszarze między Irrawaddy i Salween Rivers i ma ograniczoną dystrybucję. Gatunek ten jest zagrożony przez odstrzał i odłów, niszczenie jego siedlisk na skutek wyrębu i budowy zapór. 
Mniej niż 400 osobników tego gatunku może przetrwać w środowisku naturalnym. 
Populacja Luoma wymaga ścisłego i skutecznego zarządzania ochronnego, twierdzą naukowcy.


zdjęcie z kamery - pułapki ( Rhinopithecus strykeri )

"Grupa ta została znaleziona w pobliżu granicy z Gaoligong National Nature Reserve, co oznacza, że ​​zakres domowy grupy Luoma może przedłużyć się z rezerwatem,"
powiedział - Xiao" Więc musimy pracować wspólnie z wydziałem leśnym aby ustawić jakąś strefę buforową dla nich. Do tego musimy wyjaśnić swoją ofertę dla zakresu domowego. "
"Ponadto, ponieważ dystrybucja rokselany białobrodej jest rozprowadzana zarówno w Chinach jak i Myanmarze, ramy ochronne granicy są niezbędne do zapewnienia aby gatunek przetrwał" - dodał Xiao.


rycina - Rhinopithecus strykeri 


Cytaty :

Yang, Y., Tian, Y.-P., He, C.-X., Huang, Z., Dong, S.-H., Wang, B., Li, G.-S., Xiang, Z.-F., Long, Y.-C. and Xiao, W. (2016) ‘The Critically Endangered Myanmar snub-nosed monkey Rhinopithecus strykeri found in the Salween River Basin, China’, Oryx, pp. 1–3. doi: 

Artykuł opublikowany w dniu 16.12.2016 przez Shreva Dasgupta.






 







Opracowano na podstawie :
Artykułu na stronie mongabay.com  
tłumaczenie własne
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.


niedziela, 25 marca 2018

Tukotuki z Argentyny i nie tylko. Przegląd gatunków. Część III.










Tukotuko cętkowany ( Ctenomys latro ) - Thomas, 1918 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus latro.

Występuje w Ameryce Południowej ( północno-zachodnia Argentyna - prowincje Tucuman i Salta - Tapia ).

Zamieszkuje suche tereny z roślinnością kserotermiczną, na glebach miękkich i piaszczystych do wysokości 600 m n.p.m.   

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat jego biologii, ekologii i sposobu życia.
Wiadomym jest iż, jest to mały przedstawiciel rodzaju.
Ubarwienie ma od jasnego do średnio brązowego na grzbiecie. Ciemniejszą część twarzową i czubek głowy. Jego nozdrza są zauważalnie bledsze.
Za uszami znajduje się lekka łatka koloru płowego. Ogon jest ciemnobrązowy na wierzchu a blado-płowy na bokach i poniżej.
Gatunek jest lżejszy niż zbliżony gatunek Ctenomys tucumanus ( Reig i Kiblisky 1969, Thomas 1918b, pers.obs ).

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako wrażliwy w kategorii  B1ab( i,ii,iii ) ze względu, iż jego zasięg występowania jest mniejszy niż 20 000 km2, populacja jest poważnie rozdrobniona i maleje zakres oraz jakość siedlisk leśnych.
Okazy zebrano na obszarach otwartego lasu Chacoan z bardzo kamienistymi glebami.
Gatunek ten składa się z bardzo pofragmentowanych populacji. Jest monotypowy.
Cabrera ( 1961 ) zsynchronizował Ctenomys latro z Ctenomys mendocinus, wymieniając nazwę jako podgatunek Ctenomys mendocinus tucumanus Thomas, będący częścią jego podtypu wielotypowego Ctenomys mendocinus. Reig i Kiblinsky ( 1969 ) oraz Roig i Reig ( 1969 ) uważali zarówno Ctenomys latro, jak i Ctenomys tucumanus za odrębne gatunki oparte na różnicach kariotypowych. Ich wniosek został podsumowany zarówno przez kolejnych autorów. Ctenomys latro jest blisko spokrewniony z Ctenomys pilarensis, Ctenomys occultus i Ctenomys argentinus w analizach sekwencji mtDNA, z tym kladem najwidoczniej siostrzanym dla Ctenomys tucumanus ( Mascheretti i wsp. 2000, Prada i inni 2011, patrz także J R Contreas i Bidau 1999 ).
W przeciwieństwie do hipotezy Cabrery ( 1961 ), Ctenomys latro nie ma związku molekularnego z Ctenomys mendocinus ( Parada i in. 2011 ).
Zgłoszono kilka pokrewnych kariotypów dla tego gatunku, w tym 2n-42, FN-50 ( Reig i Kiblinsky, 1968a ), 2n-40, FN-44 ( Ortells, 1995 ) i 2n-40-42, FN-48 ( Ipucha 2002; Ipucha i in. 2008 ).
Gatunek ten jest zagrożony utratą siedlisk w wyniku ekspansji rolnej.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku.
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.





Ctenomys lessai - Gardner, Salazar Bravo & Cook, 2014 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - Boliwia ( Lluthu Pampa, Cochabamba Dpt. ).

Zamieszkuje otwarte tereny trawiaste w górskich dolinach, wzdłuż biegu strumienia z pozostałością drzew na wysokości 2500 - 2750 m n.p.m.


holotyp - Ctenomys lessai 

Gatunek słabo poznany ze względu na nie dawne opisanie. 
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Ubarwienie charakteryzujące się grzbietowym brązowym kolorem z ciemną czapką z włosami bledszymi pokrywającymi większą część głowy. Piersiowy obszar barwił się tak samo jak grzbiet, ale brzuszek pokryty farbowanymi włosami cynamonowo-płowymi. Czaszka delikatna z przeważnie prostymi łukami jarzmowymi i płaskim profilem czaszki. Siekacze proodontowe, z jasnożółtą emalią.  Ogon krótki, pokryty ciemnymi włosami oliwkowo-brązowymi.
Młode osobniki o stałym głębokim neutralnym szarym kolorze, bez dwukolorowych oznaczeń. 
Długość ciała 255 mm, ogon 64 mm. 

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek nie sklasyfikowany ze względu na nie dawne opisanie. Prawdopodobnie zostanie uznany za zagrożony lub wrażliwy z powodu niepewności co do rozmieszczenia gatunku i potencjalnych zagrożeń.
Ten gatunek Ctenomys został nazwany na cześć dr. Enrique P. Lessa, badacza ewolucji i biologii tukotuków w Ameryce Południowej.
Kariotyp 2N = 46 i FN = 64. Gatunek jest prawdopodobnie monotypowy.
Ctenomys lessai różni się od Ctenomys erikacuellarae.  
Mimo, że gatunek ma wspólnych ewolucyjnych przodków, grzbiety, stworzone przez tę samą gwałtowną geologiczną presję, która wspięła Andy, ustanawiają geograficzną izolację, która sprzyja rozwojowi odrębnych gatunków w różnych dolinach.
Potrzebne są dalsze badania stanu i trendów populacji, jej gęstości osobniczej, ekologii, historii naturalnej, siedliska, potencjalnych zagrożeń.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko mendozański ( Ctenomys mendocinus ) - Philippi, 1869 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 
Uwagi : Wiele podgatunków uważa się za gatunki pełne - Synonim Ctenomys haigi według Wilsona i Reedera ( 1993 ). G. Amori ( pers. Comm. 2001 ) zaleca zachowanie gatunku, ponieważ jest rozpoznawany przez Nowaka ( 1999 ). Zachowane do czasu rewizji taksonomicznej całego rodzaju.

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( wschodnie stoki Andów od Santa Cruz na północy do prowincji Mendoza ).

Zamieszkuje siedliska semoksyczne do kserotermicznych z udziałem zbiorowisk trawiastych i krzewiastych ( Larrea sp. ), które przeważnie występują na słabo rozwiniętych glebach piaszczystych i żwirowych od 460 do 3400 m n.p.m.


tukotuko mendozański ( Ctenomys mendocinus )

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w dzień jak i w nocy. Okresy aktywności są przeplatane okresami odpoczynku. 
Żyje samotnie. Większość swojej aktywności spędza pod powierzchnią gruntu. Na powierzchnię wychodzi na krótkie okresy czasu.
Prawdopodobnie jest terytorialny, ale zakresy osobnicze nie są dokładnie poznane.
Kopie nory liniowe, z bocznymi rozwidleniami od głównego tunelu. Ich wielkość i architektura nie różniły się między sobą ze względu na płeć. Nora wskazuje stały kierunek wzdłuż głównego tunelu. Większość rozwidleń wyszukiwała rośliny - Artemisia mendozana.  Takie zachowanie sugeruje taktykę zgodną z wyszukiwaniem ograniczonym obszarowo. Nory samic są większe a samców bardziej rozwidlone. Średnia długość systemu samca to około 51 m a samicy tylko 22 m.
Jego pazury i zęby są wyspecjalizowane do kopania.
Osobniki wychodząc na powierzchnię nie oddalają się zbytnio od nor.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku oraz postawy ciała. Charakterystyczna wokaliza "tuc-tuc" powtarzana jest co sekundę aż 30 razy z rzędu. Wokaliza ta występuje zarówno w nocy, jak i w ciągu dnia.
Typowy roślinożerca. W skład jego diety wchodzą głównie podziemne części roślin ale także trawy czy łodygi.
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku ale młode przychodzą na świat w okresie zwiększonej dostepności pokarmowej. System krycia poligamiczny. Kopulacja odbywa się pod powierzchnią gleby w norze.
Ciąża trwa 95 dni. Samica rodzi 2 - 3 młode w miocie. Prawdopodobnie dwa mioty w sezonie.
Samiec nie uczestniczy w opiece nad potomstwem.
Długość życia 12 - 24 miesiące.


portret Ctenomys mendocinus 

Opisane podgatunki :
- Ctenomys mendocinus eremicus - Contreras, 1979 - Argentyna ( pustynia Mendoza, Nacunan Biosphere Reserve - synonim Ctenomys eremicus - Biorąc pod uwagę dostępne dowody cytogenetyczne i molekularne sugerują, że populacja Ctenomys z Nacunán, określana czasem jako Ctenomys  "eremofilus", a także Ctenomys "eremicus" i Ctenomys "eremophilus", należy do szeroko rozpowszechnionego gatunku Ctenomys mendocinus
- Ctenomys mendocinus eremophilus - ( Contreras, 1981 ) - Argentyna ( prowincja Mendoza, Nacunan Biosphere Reserve ) - synonim Ctenomys eremophilus - Biorąc pod uwagę dostępne dowody cytogenetyczne i molekularne sugerują, że populacja Ctenomys z Nacunán, określana czasem jako Ctenomys"eremofilus", a także Ctenomys "eremicus" i Ctenomys "eremophilus", należy do szeroko rozpowszechnionego gatunku Ctenomys mendocinus
- Ctenomys mendocinus mendocinus - Philippi, 1869 - Argentyna ( prowincja Mendoza )


przednia łapa Ctenomys mendocinus uzbrojona w pazury

Gatunek uznawany jako najmniejszej troski ze względu na szeroką dystrybucję, prawdopodobieństwo dużych populacji oraz małe prawdopodobieństwo szybkiego spadku aby kwalifikować go w bardziej zagrożonych kategoriach.
Ctenomys mendocinus dzisiaj jest uważany za monotypiczny. Kariotyp ma 2n = 47-48 i FN 75-76 ( Massarini i wsp. 1991b ).
Przeprowadzono dokładny przegląd populacji Ctenomys w zakresie dystrybucji wszystkich gatunków, które obecnie reprezentują kompleks gatunków Ctenomys mendocinus w Argentynie Środkowej. Od wybrzeża południowo-wschodniego Atlantyku do wysokości pasma górskiego Los Andes pobierano próbki dla wszystkich wcześniej rozpoznanych gatunków w obrębie tego kompleksu gatunkowego ( Ctenomys australis, Ctenomys azarae, Ctenomys porteousi, Ctenomys "chasiquensis" i Ctenomys mendocinus). Sekwencje różnych fragmentów mitochondrialnego DNA wykorzystano do oceny związków filogenetycznych między osobnikami i zrozumienia procesów odpowiedzialnych za zaobserwowany geograficzny rozkład zmienności genetycznej. Różnicowanie genetyczne w większości sekwencji było moderowane, chociaż bardzo zróżnicowane haplotypy odnotowano w niektórych miejscowościach na zachodzie obszaru badań, co sugeruje pojawienie się nowych, dotychczas nieopisanych gatunków. Rekonstrukcje filogenetyczne sugerowały obecność trzech głównych kladów w gatunkach złożonych Ctenomys mendocinus, które nie zgadzają się z obecnie proponowaną taksonomią. Prognozy filogeograficzne i demograficzne wskazują, że kompleks gatunków Ctenomys mendocinus doświadczył silnego i niedawnego procesu ekspansji populacji. Proponuje się, schemat rozmieszczenia różnorodności haplotypów w kompleksie gatunków Ctenomys mendocinus odpowiadający scenariuszowi łagodnego lokalnego różnicowania z późniejszym rozszerzeniem do obecnych zakresów rozkładu. Zmiany demograficzne w czasie sugerują, że cykle glacjowo-wlanowe późnego czwartorzędu i wynikająca z tego zmienność jałowości centralnych równin w Argentynie wywierały silny wpływ na ewolucję i kladogenezę kompleksu gatunków Ctenomys mendocinus.
Ctenomys mendocinus jest jednym z najlepiej poznanych gatunków tukotuko i jednym o największym znanym rozmieszczeniu geograficznym ( patrz Rossi i in. 2005 ). 
Albanese i in. ( 2010 ) opisali wykorzystanie i dystrybucję zasobów, a Camin ( 2010 ) dokonał przeglądu ciąży, zachowań macierzyńskich oraz wzrostu i rozwoju.
Nie ma poważniejszych zagrożeń znanych temu gatunkowi.
Nie są znane żadne środki ochrony w celu ochrony tego gatunku. 
Nie wiadomo, czy są potrzebne.


Ctenomys mendocinus przy norze

W niewoli - brak danych.



okaz muzealny - po lewej : u góry - górna część czaszki, u dołu - żuchwa ; po prawej : u góry - góra czaszki, u dołu - dół czaszki 

Ctenomys mendocinus   



Tukotuko ukryty ( Ctenomys occultus ) - Thomas, 1920 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus occultus.
Uwagi : Poprawione przez Reig et al. ( 1966 ); ale także patrz Cabrera ( 1961 ), który włączył go do mendocinus.

Występuje w Ameryce Południowej - północno-zachodnia Argentyna ( Tucuman ).

Zamieszkuje w obszarach roślinności kserotermicznej.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Wiadomo, że jest to mały gatunek o długości głowy i tułowia 138 - 151 mm ( A.I.Medina i wsp. 2007 ).
Ogólne ubarwienie brązowe, z górnymi powierzchniami błyszczącymi z nieco niejasnymi na koronach, ale bez czarnawego czoła.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako zagrożony w kategorii B1ab ( i,iii ), ze względu na to że zakres występowania jest mniejszy niż 5 000 km2, populacje są drastycznie rozdrobnione oraz ciągle maleje zasięg i jakość siedlisk.
Pierwotny zasięg tego gatunku znajduje się pod silną presją utraty siedlisk i degradacji w wyniku ekspansji rolnej, głównie trzciny cukrowej i soi. Większość utraconych siedlisk została zniszczona w ciągu ostatnich sześciu lat.
Gatunek monotypowy. 
Nie ma dostępnych informacji na temat liczebności populacji tego gatunku.
Brak dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko kordobański ( Ctenomys osvaldoreigi ) - Contreras, 1995 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 
Uwagi : gatunek nierozpoznany przez Galliari et al. ( 1996 ). 

Wystepuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( prowincja Kordoba, Esrancia San Luis w Sierra Grandes ).

Zamieszkuje wyżynne obszary trawiaste na wysokości 2000 m n.p.m.


tukotuko kordobański ( Ctenomys osvaldoreigi ) 

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Męski holotyp miał długość 275 mm z masą 244 g, równoważne dane dla osobnika holotypu żeńskiego 254 mm i 203,2 g. Odpowiednio i dla szeregu topotypowego, długość ciała 235 - 254 mm, 176 - 279 g ( J.R.Contreras 1995a; A.I.Medina i in., 2007 ).
Ogólny kolor jednolicie ochrowo-brązowy na grzbiecie z płowymi końcówkami włosów.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako krytycznie zagrożony w kategorii  B1ab ( i,ii,iii,iv ).
Zasięg jego występowania jest mniejszy niż 100 km2, znany jest jedynie z jednego miejsca oraz ciągle maleje zakres i jakość siedliska. Pożar w 2006 roku poważnie wpłynął na populację, po nim wystąpił wzrost stad owiec niszczących pozostałe małe populacje gatunku.
Gatunek ten znany jest tylko z jednej bardzo małej populacji ( Bidau, 1998 pers.comm ).
Kariotyp 2n = 52, FN = 56 ( Giménez et al., 1999 ).
Poważne pożary nawiedziły populację w 2006 r. Wypas ma również wpływ na populację ( Ojeda, Bidau i Lessa pers.comm. ). 
Nie występuje w żadnych obszarach chronionych, ale jest wymieniony jako zagrożony na czerwonej liście Argentyny.

W niewoli - brak danych.




Ctenomys paramilloensis - Roig, Contreras, Suzarte, 1975 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( pustynia Mendoza, Los Paramillos ).

Takson uznawany za nie ważny. Brak jakichkolwiek informacji na temat tego taksonu.




Tukotuko żwirowiskowy ( Ctenomys perrensi ) - Thomas, 1898 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys perrensis.

Występuje w Ameryce Południowej - północno-wschodnia Argentyna ( prowincja Corrientes, Entre Rios ).

Zamieszkuje piaszczyste gleby na obszarach trawiastych.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.
Średniej wielkości, całkowita długość 230 - 270 mm ( A.I.Medina i in., 2007 ).
Ogólny kolor ciemno połyskujący lub gliniasty, silnie zmieszany z czernią wzdłuż linii środkowej. 
Żyje 12 - 24 miesiące.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako najmniejszej troski ze względu na tolerancję na modyfikację siedlisk, prawdopodobieństwo dużej populacji i małe prawdopodobieństwo szybkiego spadku liczebności populacji aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Występuje w dwóch dysjunktywnych populacjach i tam występuje obficie.
Gatunek monotypowy. Kariotypy o 2 n = 51, 53, 54, 55 i 56 zostały znalezione, ze względu na obecność nadliczbowych chromosomów ujemnych w 1 - 4 ° C. Wszystkie próbki, z wyjątkiem jednego samca i dwóch samic, wykazały więcej niż jeden inny kariotyp. Wyniki sugerują, że w badanych miejscowościach często spotyka się osoby heterozygotyczne z jednym lub dwoma produktami rozszczepienia i / lub ze zmienną liczbą nadliczbowych chromosomów. 
Nie ma znanych zagrożeń dla tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.


  

Tukotuko andyjski ( Ctenomys pontifex ) - Thomas, 1918 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 
Uwagi : Istnieje wiele zagadnień taksonomicznych. Pearson i Lagiglia (1992) zauważyli, że Ctenomys pontifex może być synonimem maulinus.

Występuje w Ameryce Południowej - zachodnia Argentyna ( na wschód od Andów w prowincjach San Luis i Mendoza ).

Siedlisko tego gatunku jest nieznane.


tukotuko andyjski ( Ctenomys pontifex )

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako niedostateczne dane. Utrzymuje się duża niepewność co do rozmieszczenia gatunku, zagrożeń i środków ochronnych. Podejrzewa się, iż gatunek jest zagrożony, jednak nadal niewiele jest informacji na temat jego zasięgu, statusu i wymagań ekologicznych. Z tego względu nie można ocenić gatunku pod kątem kryteriów zagrożenia. Dalsze informacje taksonomiczne mogą zmienić status gatunku w przyszłości.
Jest znany tylko z lokalizacji typu w pobliżu San Rafael ( Ojeda pers. Comm. ).
Nie ma dostępnych informacji na temat statusu populacji tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji na temat ekologii i wymagań siedliskowych tego gatunku.
Nie ma dostępnych informacji na temat zagrożeń dla tego gatunku.
Brak jest dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.  




Tukotuko pampasowy ( Ctenomys porteousi ) -  Thomas, 1916 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. 

Uwagi : Ctenomys porteusi australis samodzielnym gatunkiem.

Występuje w Ameryce Południowej - wschodnia Argentyna ( Buenos Aires i La Pampa Prov. )

Zamieszkuje resztki trawiastych obszarów oraz obrzeża pól. Jego siedlisko zostało prawie całkowicie przekształcone w pola pszenicy, słonecznika i innych upraw.


tukotuko pampasowy ( Ctenomys porteousi )

Aktywny w ciągu całego roku zarówno w dzień jak i w nocy. Okresy aktywności są przeplatane okresami odpoczynku. 
Żyje samotnie. Większość swojej aktywności spędza pod powierzchnią gruntu. Na powierzchnię wychodzi na krótkie okresy czasu.
Prawdopodobnie jest terytorialny, ale zakresy osobnicze nie zostały poznane.
Możliwym jest iż zakres rewiru samca pokrywa się z zakresami kilku samic.
Kopie dość głębokie i proste nory. Jego pazury i siekacze są przystosowane do kopania w glebie.
Nie odchodzi zbyt daleko od swojej nory i nie tworzy rozległych systemów tuneli i nor.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, słuchu, dotyku, postawy ciała i wzroku. Tworzy krótką wokalizę "tuc-tuc" powtarzaną co sekundę aż 30 razy z rzędu. Wokaliza występuje zarówno w nocy, jak i w ciągu dnia.
Typowy roślinożerca. W skład jego diety wchodzą podziemne części roślin ( korzenie, kłącza, bulwy, cebule ) ale także rośliny uprawne. 
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku. System krycia poligamiczny.
Ciąża trwa około 95 dni. Samica rodzi 2 - 3 młode w miocie. Prawdopodobnie 2 mioty w sezonie.
Samiec nie uczestniczy w opiece nad potomstwem.
Długość życia to prawdopodobnie 12 - 24 miesiące.


Ctenomys porteousi przy norze 

Opisane podgatunki :
- Ctenomys porteousi porteousi - Thomas, 1916 - Argentyna ( południowo-zachodnia prowincja Buenos Aires )

Gatunek uznawany jako bliski zagrożenia ze względu, iż prawdopodobnie uległ znacznemu zmniejszenie ( jednak prawdopodobnie w tempie mniejszym niż 30% w ciągu 10 lat ) z powodu powszechnej utraty siedlik przez większość jego zasięgu. To sprawia, że gatunek jest bliski kwalifikacji jako wrażliwy. W przyszłości gatunek ten najprawdopodobniej będzie się kwalifikował do zagrożenia w kategorii B1ab + 2ab. 
Konieczne są dalsze badania, aby lepiej zrozumieć wpływ konwersji siedlisk na spadek populacji.
Trawiaste tereny trawiaste były pierwotnym siedliskiem tego gatunku, ale ze względu na zmiany w użytkowaniu gruntów najczęściej występuje na obrzeżach pól. Znajduje się tylko na krańcach pól ( Bidau ). W całym zasięgu prawie całe siedlisko zostało przekształcone w pszenicę, słonecznik i inne uprawy.
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.




Tukotuko polny ( Ctenomys pundti ) - Nehring, 1900 - gryzoń z rodziny Ctenomyidae. Synonim Ctenomys mendocinus pundti.
Uwagi : Zawarty w mendocinus przez Cabrera ( 1961 ).Traktowany obecnie jako samodzielny gatunek. 

Występuje w Ameryce Południowej - Argentyna ( Cordoba i San Luis Prov ).

Zamieszkuje pierwotnie pampę, obecnie jego siedlisko jest przekształcane w różnorodne uprawy rolne.

Gatunek słabo poznany.
Nie wiele wiadomo na temat biologii, ekologii i sposobu życia tego gatunku.

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek uznawany jako wrażliwy w kategorii  B1ab ( i,ii ), ze względu iż jego zasięg występowania wynosi mniej niż 20 000 km2, populacja jest poważnie rozdrobniona i jego pierwotne siedlisko pampa stale się zmniejsza z uwagi na przekształcenie w różnorodne uprawy rolne.
Nie występuje już w pobliżu miejscowości typu La Carlota w prowincji Kordoba ( Tiranti i in., 2005 ).
Gatunek ten jest naturalnie rzadki ( Bidau pers.comm ).
Historycznie naturalnym środowiskiem tego gatunku była pampa.
Katiotyp 2n=50, FN=84; Grupa talarum (C), którą Tiranti i in. określili jako kompleks Ctenomys pundti ( 2005 ), jest utworzony przez Ctenomys pundti i Ctenomys talarum ( węzeł C ) w dobrze podtrzymywanym kladzie monofiletycznym. Jednakże Ctenomys talarum jest parafiletyczny w stosunku do Ctenomys pundti. Rozbieżność wewnątrzgatunkowa między Ctenomys talarum mieści się w zakresie od 0,4% do 2,1%. 
Grupa Ctenomys talarum jest siostrzanym taksonem grupy Ctenomys mendocinus.
Jednak nazywamy to grupą talarum, ponieważ jest to starsze imię niż pundti. Ponadto, haplotypy Ctenomys talarum tworzą grupę parafilofilową w stosunku do Ctenomys pundti, rzucając wątpliwości na status taksonomiczny obu taksonów. Podobnie jak w przypadku większości taksonów Ctenomys, granice gatunków w tej grupie wymagają dalszej oceny przy integracji większej liczby osobników, cech morfologicznych i nuklearnych sekwencji DNA.
Głównym zagrożeniem dla tego gatunku jest utrata siedlisk spowodowana przekształceniem w rolnictwo. 
Nie ma dostępnych informacji o jakichkolwiek środkach ochronnych podejmowanych w celu ochrony tego gatunku. 
Konieczne są dalsze badania w celu wyjaśnienia prawdziwego stanu tego gatunku.

W niewoli - brak danych.


Ctenomys australis 














Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.





KRS 0000069730