link

poniedziałek, 21 sierpnia 2017

Myszak murawowy ( Peromyscus hooperi ) - grupa hooperi.











Myszak murawowy ( Peromyscus hooperi ) - Lee i Schmidly, 1977 - gryzoń z nadrodziny ( Muroidea ), z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nowików ( Neotominae ). 

Występuje w Ameryce Północnej - Meksyk ( od centralnego Coahuila aż do północnego Zacatecas i San Luis Potosi ).

Zamieszkuje trawiastą strefę przejściową między pustynnymi siedliskami a chaparallem na wysokości 1155 - 2100 m n.p.m.

rycina - myszak murawowy ( Peromyscus hooperi )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w godzinach nocnych.
Żyje samotnie, w pary łączy się w okresie rozrodczym. 
Prawdopodobnie jest terytorialny ale zakresy rewirów osobniczych nie są znane.
Na kryjówki wybiera naturalne schronienia : szczeliny skalne, gęste zarośla, zagłębienia wśród roślin.
Wyraźny dymorfizm płciowy : samica nieco większa niż samiec.
Długość całkowita to : 172 - 218 mm. Długość ogona to : 92 - 132 mm.
Waga : w zakresie 19,5  - 23,5 g.
Ubarwienie między marcem a majem brązowe a w grudniu szare.
Jak wszystkie gatunki z rodzaju Peromyscus do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku i postawy ciała. Brak jest informacji czy używa wokalizy.
Odżywia się głównie pokarmem roślinnym ale w skład jego diety oprócz nasion, orzechów, traw wchodzą owady i inne małe bezkręgowce.
Sezon rozrodczy od marca do maja w warunkach naturalnych. W laboratorium od czerwca do grudnia. System krycia poligamiczny. Występuje ruja popołogowa.
Okres ciąży to około 30 - 33,5 dni. Samica rodzi średnio 3 - 4 młode w miocie.
Młode rodzą się gołe, ślepe i głuche. Potomstwo otwiera oczy po 13 dniach od urodzenia. Odstawienie następuje po około 30 dniach od narodzin.
Samiec nie uczestniczy w opiece nad potomstwem.
Dojrzałość płciową uzyskuje samica w warunkach laboratoryjnych po 69 dniach od swoich narodzin.
Długość życia nie jest znana ale prawdopodobnie 18 - 24 miesiące.



typowe rośliny z siedlisk Peromyscus hooperi : u góry po lewej : Nolina ; u góry po prawej : Bouteloua ; u dołu po lewej : Dasylirion ; u dołu po prawej : Yucca ;

Nie opisano żadnych podgatunków.

Gatunek jest uznawany jako najmniejszej troski ze względu na szeroką dystrybucję, prawdopodobieństwo dużych populacji oraz braku widocznych zagrożeń w chwili obecnej. Istnieje małe prawdopodobieństwo szybkiego spadku liczebności gatunku aby kwalifikować go w bardziej zagrożonych kategoriach.
Gatunek ten uważany jest za rzadki ( Alvarez-Castaneda, 2002 ). 
W centralnej części Coahuila występuje w typie siedliska, na które jest wyraźne ograniczenie. Ponieważ ma ograniczony podział, populacja może być podatna na zmiany w środowisku ( Arellano, 2014 ). Optymalne siedlisko dla tego gatunku jest strefą kwiatów przejściowych. Najbardziej widoczne rośliny to gatunki Dasylirion, Nolina, Yucca, Agave i Bouteloua, przeplatane różnymi trawami. 
Sukces chwytania był lepszy na stokach niż w parowach, a większa liczba okazów została zebrana w roślinności przechodzącej przez trawę pastwiskową ( Alvarez-Castaneda, 2002 ). 
Kilka innych gatunków z rodzaju Peromyscus tam występuje : Peromyscus melanophrys, Peromyscus eremicus i Peromyscus pectoralis. Peromyscus hooperi jest dłuższy od nich i wiele jego pomiarów czaszki jest większych, a ich DNA odróżnia go od innych gatunków.
W chwili obecnej brak jest widocznych zagrożeń ale zmiany siedliskowe mogą być zagrożeniem w przyszłości.
Część populacji tego gatunku występuje w chronionym obszarze.

W niewoli. 
W warunkach laboratoryjnych urodziny występują od czerwca do grudnia. 
W hodowli laboratoryjnej średni okres ciąży podczas laktacji wynosił 33,5 dnia ( zakres 30 - 40 dni ). Średni wiek pierwszej rui wynosi 69 dni ( Alvarez-Castaneda, 2002 ). Średnia liczba potomstwa to 3. Okres ciąży trwa zaledwie miesiąc. Oseski są bezzębne, włosy rosną już drugiego dnia po narodzinach. Po 5 dniach zaczynają się czołgać. W ciągu tygodnia wyrastają pierwsze niższe zęby. Ich oczy otwierają się po 2 tygodniach. 
Samice dojrzewają po około 70 dniach od narodzin.

















  
Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.

niedziela, 13 sierpnia 2017

Myszak wąwozowy ( Peromyscus crinitus ) – grupa crinitus.













Myszak wąwozowy ( Peromyscus crinitus ) - ( Merriam, 1891 ) - gryzoń z nadrodziny ( Muroidea ), z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nowików ( Neotominae ). Synonim Peromyscus truei crinitus - Hesperomys crinitus.

Występuje w Ameryce Północnej - U.S.A. ( wschodni Oregon, południowo-zachodnie Idaho, Wyoming, Newada, Arizona, Nowy Meksyk, Utah, zachodnie Kolorado, Kalifornia, Oklahoma ) i Meksyk ( Baja California, północno-zachodnia Sonora ).

Zamieszkuje suche tereny zielone i trawiaste, w szczególności tam, gdzie występują nagie skały, takie jak ściany kanionu, ale nie w połączeniu z jakimkolwiek konkretnym rodzajem roślinności. Również w siedliskach pustynnych lub na wydmach oraz na pastwiskach, w obszarach o roślinności krzewiastej, które wykorzystuje do ukrycia, gdy jest narażony na potencjalne zagrożenie.


myszak wąwozowy ( Peromyscus crinitus )

jedno z siedlisk Peromyscus crinitus - Canyon de Chelly National Monument / Arizona /

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w godzinach nocnych. Szczyt aktywności po zachodzie słońca i przed świtem.
Żyje samotnie, pary łączy się w okresie rozrodczym.
Jest terytorialny, rewiry osobnicze to 3500 do 3800 m2. Samice i samce mają zbliżone rozmiary rewirów. Samice w okresie wychowu młodych przeganiają wszystkie osobniki swojego gatunku ze swojego rewiru. Samice są bardziej agresywne w stosunku do samców niż do innych samic. Interakcje samców w stosunku do przedstawicieli tej samej płci są bardzo agresywne. 
Na kryjówki wybiera różnorodne naturalne schronienia : pod skałami, w starych norach innych zwierząt i w stosach martwej roślinności. Buduje gniazdo z suchej trawy i roślin zielnych.
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Długość głowy i tułowia to 162 do 192 mm ( średnio 175 mm ). Długość ogona to 80 do 118 mm. Waga : w zakresie od 13 do 23 g ( średnio 17 g).
Ubarwienie grzbietu jest czarne, brązowe, złoto-brązowe lub szare. Spód ciała biały. Jego ogon i uszy są rzadko owłosione, a ich uszy i stopy, które są w przybliżeniu równej długości, są spłaszczone. Ma długie białe wibrysy na pysku i duże czarne oczy. Ogon jest dwukolorowy, ale linia między ciemną górną a lekką spodnią jest niewyraźna.  Ogon jest pokryty długimi włosami, a włosy na końcówce ogona są długie. 
Kąpiel piaskowa usuwa naturalne oleje z futra i pomaga w jego pielęgnacji. Gatunek jest przeciętnym pływakiem i kopaczem. Jest bardzo zwinny i znacznie lepszym wspinaczem i biegaczem niż większość gatunków Peromyscus. Potrafi się  poruszać po pionowych lub nawet zwisających ścianach skalnych.
Do komunikacji używa sygnałów chemicznych, węchu, wzroku, słuchu, dotyku i postawy ciała. Wokaliza jest ważną formą komunikacji u tego gatunku, zwłaszcza u młodych, które często piszczą, gdy ich matka jest w pobliżu. Rano dorosłe osobniki krótko "śpiewają". W obronie gniazda emitują krótki dźwięk "chit". Osobniki podniecone uderzają o ziemię tylnymi łapami, a kiedy wzrasta agresja zgrzytają zębami.  
Gatunek jest wszystkożerny, pokarm głównie obejmuje produkty roślinne, takie jak nasiona, liście i owoce. Zjada również różne gatunki owadów a czasami padlinę. Często też zakrada się do żywności turystów na kempingach.
Na okres zimowy zakłada spiżarnie, w których gromadzi zapasy pokarmu.
Sezon rozrodczy w ciągu calego roku, ale w okresie od marca do maja następuje szczyt rozrodczy. System krycia poligamiczny. Okres rui trwa 6 dni.
Ciąża trwa 24 - 25 dni, a w okresie laktacji 29 - 31 dni. Samica rodzi 1 - 5 młodych w miocie ( średnio 3 - 4 ). Średnia ilość miotów w sezonie to 2 chociaż zarejestrowano do 8. 
Młode rodzą się ślepe, głuche i gołe z małą ilością pigmentacji skóry. Waga po urodzeniu to około 2,2 g. Odstawienie następuje w wieku 21 - 30 dni od narodzin. Potomstwo staje się niezależne od samicy w wieku około 6 - 8 tygodni od narodzin.
Dojrzałość płciową uzyskuje w wieku 4 - 6 tygodni po urodzeniu. 
W okresie pielęgnacji młodych samce utrzymują gniazdo.
Nie zgłoszono żadnych informacji dotyczących opieki rodzicielskiej dla tego gatunku.
Długość życia wynosi około 12 - 24 miesięcy.


rycina - Peromyscus crinitus 

czaszka Peromyscus crinitus delgadilli 

Opisane podgatunki :
- Peromyscus crinitus auripectus - ( J, A, Allen, 1893 ) - U.S.A. ( północno-wschodnia Arizona - Supai, południowo-wschodnie Utah - na wschód od rzek Green i Colorado, zachodnie Kolorado, północno-zachodni Nowy Meksyk, południowe Wyoming ) - synonim Peromyscus auripectus - Sitomys auripectus - uznawany za odrębny w innej taksonomii 
- Peromyscus crinitus crinitus - ( Merriam, 1891 ) - U.S.A. ( skalne klify i kaniony w południowym Idaho - wschodnie Shoshone Falls, wschodni Oregon - wschodnie góry Kaskadowe, wschodnia Kalifornia, północna i zachodnia Newada, północno-zachodnie Utah ) i Meksyk ( górna strefa Sonory )
- Peromyscus crinitus delgadilli - Benson, 1940 - Meksyk ( Sierra del Pinacate, północnozachodnia Sonora 
 - Peromyscus crinitus disparilus - Goldman, 1932 - U.S.A. ( południowo-zachodnia Arizona - pustynia Sonora, Tinajas Altas, góra Gila, Yuma County, rzeka Gila, Punta Penasca ) - synonim Peromyscus crinitus disparillis (sic) 
- Peromyscus crinitus doutii - Goin, 1944 - U.S.A. ( Utah - rzeka Green, góry Wasatch, Fish Lake Plateau, Moffat, Antelope Canyon, Duschesne, Duschesne County, Wyoming - Garfield County ) - synonim Peromyscus doutii 
- Peromyscus crinitus pallidissimus - Huey, 1931 - Meksyk ( Baja California - San Felipe, mała wyspa w Gonzaga Bay )
- Peromyscus crinitus pergracilis - Goldman, 1939 - U.S.A. ( wschodnia Newada - White Pine County, Elko County, Eureka County, zachodnie Utah - South i Stansbury Island, Great Salt Lake, Tooele County )
- Peromyscus crinitus peridoneus - Goldman, 1937 -  U.S.A. ( Arizona - południowa część Grand Canyon, Coconino County ), Meksyk - uznawany jako synonim Peromyscus crinitus stephensi lub auripectus
- Peromyscus crinitus petraius - Elliot, 1904 - U.S.A. ( Kalifornia - Lone Pine, Inyo County ) - synonim Peromyscus petraeus - uznawany jako synonim Peromyscus crinitus stephensi
- Peromyscus crinitus rupicolus - Benson, 1940 - Meksyk ( Sonora - Sierra Hornaday ) - uznawany jako synonim Peromyscus crinitus disparilis
- Peromyscus crinitus scitulus - Bangs, 1899 - U.S.A. ( Newada - Douglas County ) - synonim Peromyscus truei scitulus - synonim Peromyscus crinitus crinitus
- Peromyscus crinitus scopulorum - Benson, 1940 - Meksyk ( północno-zachodnia Sonora - Cerro La Cholla, Punta Peiasca ) - uznawany jako synonim Peromyscus crinitus disparilis
- Peromyscus crinitus stephensi - Mearns, 1897 - U.S.A. ( Kalifornia - region Death Valley, góry Spring, Imperial County, południowa Newada, południowo-zachodnie Utah, północno-zachodnie Arizona ), Meksyk - północno-wschodnia Baja California - synonim Peromyscus stephensi - uznawany za odrębny w innej taksonomii


rycina - po lewej : Peromyscus crinitus ; po prawej : Peromyscus californicus 

Gatunek uznawany za najmniejszej troski ze względu na szeroką dystrybucję, prawdopodobieństwo dużych populacji i brak widocznych zagrożeń w chwili obecnej. Istnieje małe prawdopodobieństwo szybkiego spadku populacji aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Lokalnie jest powszechny w odpowiednim środowisku.
Rejestrowano gęstość osobniczą do 42,9 osobników / ha, przy czym wyższe ilości występowały w izolowanych siedliskach. Gęstość osobnicza może mieć znaczący wpływ na obecność innych gatunków Peromyscus lub innych gryzoni. Na przykład, gdy Neotoma lepida usunięto podczas badania konkurencji z siedliska, populacja Peromyscus crinitus wzrosła o 130% od ich pierwotnych liczb i o 87%, gdy usunięto Peromyscus eremicus ( Elias, i in., 2004, Johnson i Armstrong, 1987, Shurtliff, i in., 2005). W obszarach gdzie konkuruje z innymi gryzoniami, gatunek żyje w bardziej wyschłych i bardziej wyludnionych obszarach, a inne, większe gatunki korzystają z terenów z drzewami lub krzewami. 
Ze względu na niejednolitą dystrybucję ( co nie jest odzwierciedlone w mapie zasięgu ), gatunek ma prawdopodobnie znacznie mniejszy obszar obłożenia, niż wskazuje to zasięg występowania.
Dla zainteresowanych konsultuje się mapy zasięgu, aby zapewnić, że gatunek ten jest w danym obszarze, a następnie wykluczyć inne możliwości, sprawdzając uszy i ogon. U Peromyscus crinitus uszy są krótkie, co wyklucza Peromyscus truei ( uszy o długości większej niż 1 cal ). Ogon jest dwukolorowy, ale linia między ciemną górą a lekką spodnią jest niewyraźna, wykluczając Peromyscus maniculatus ( inna linia ). Ogon jest pokryty długimi włosami, a włosy na końcówce ogona są długie ( rozciągają się o 8 mm poza końcem ogona ), wykluczając Peromyscus eremicus ( które mają skąpe ogonki i włosy na wierzchołku, jego ogon jest krótki ).
Peromyscus crinitus są często najczęstszymi gryzoniami na Pustyni Mojave.
W badaniach laboratoryjnych Peromyscus crinitus szybko rozwiązuje złożone labirynty bez wynagrodzenia ( Eisenberg, 1936, Johnson i Armstrong, 1987, Matthews, 1971, Nowak i Paradiso, 1983 ). Peromyscus crinitus został użyty do zbadania funkcji chromosomowej, a jego komórki płuc są wykorzystywane w badaniach biomedycznych badających skutki antybiotyków przeciwnowotworowych na mitozę ( Johnson i Armstrong, 1987 ). Nie stwierdzono niepożądanych działań preparatu Peromyscus crinitus u ludzi ( Johnson i Armstrong, 1987 ).
Gatunek jest ważnym składnikiem diety wielu drapieżników.
Jest gospodarzem wielu różnych pasożytów wewnętrznych, w tym tasiemce i glisty, a także różnych pasożytów zewnętrznych, takich jak kleszcze, pchły, roztocza ( Elias, i in., 2004, Johnson i Armstrong, 1987 ). Pasożyty występujące u Promyscus crinitus to ( Cestoidea ), ( Nematoda ), ( Ixodoidea ), ( Siphonaptera ), ( Trombiculidae ), ( Acari ), ( Oestrida ), ( Hypoderma ).
Jest nosicielem hantawirusa.
W chwili obecnej nie są znane żadne poważne zagrożenia dla gatunku jako całości.
Nie jest objęty żadnymi znanymi środkami ochronnymi specyficznymi dla tego gatunku. 
Istnieje kilka obszarów chronionych w jego zasięgu.

W niewoli.
Głównie w hodowli laboratoryjnej, czasami również w hodowli wiwaryjnej lub amatorskiej. 



Peromyscus californicus - okaz muzealny 













Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.






niedziela, 30 lipca 2017

Myszak kalifornijski ( Peromyscus californicus ) - grupa californicus.













Myszak kalifornijski ( Peromyscus californicus ) - ( Gambel, 1848 ) - gryzoń z nadrodziny ( Muroidea ), z rodziny chomikowatych ( Cricetidae ), z podrodziny nowików ( Neotominae ). Synonim Hesperomys californicus.

Występuje w Ameryce Północnej - U.S.A. ( środkowa i południowa Kalifornia, San Joaquin Valley ) i Meksyk ( północno-zachodnia Baja California ).

Zamieszkuje chapparal, lasy dębowe i sosnowe, zarośla szałwii przybrzeżnej i wawrzynów, lasy liściaste od poziomu morza do 2440 m n.p.m.

myszak kalifornijski ( Peromyscus californicus )

Aktywny w ciągu całego roku, głównie w godzinach nocnych. Szczyt aktywności przed zmierzchem i przed świtem.
Żyje w monogamicznych parach, tworząc niewielkie grupy rodzinne w okresie odchowu młodych.
Nie jest dobrym kopaczem, ale niekiedy kopie własne nory w odpowiednim gruncie. Na kryjówki wykorzystuje naturalne schronienia : zagłębienia wśród korzeni drzew, szczeliny skalne oraz opuszczone nory innych gatunków. Wykorzystuje też rumowiska nowika ciemnostopego ( Neotoma fuscipes ). Często eksmituje jego właściciela.
Buduje kuliste gniazdo z suchych traw, roślin zielnych czy patyków, które wyściela delikatną trawą. Zwykle samica aktywnie broni gniazda przed osobnikami swojego gatunku tej samej płci. 
Jest terytorialny, ale zakresy rewirów par są nieznane.  
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Peromyscus californicus jest największym gatunkiem w swoim rodzaju. 
Długość całkowita wynosi 220 - 285 mm, z długość ogona około 117 - 156 mm. Jest wyraźnie dwukolorowy. Dorosłe osobniki mają żółtawo-brązowe lub szare zmieszane z czarnymi grzbiety, ich spód i stopy są białe. Wiele osobników ma wyraźną plamkę na gardle i wyraźną linię boczną, oddzielającą grzbiet od brzusznej strony w okolicy barkowej, czasami rozciągającą się do uda. Młode osobniki są szare na wierzchu z białym spodem. Ogon pasuje do grzbietowej barwy i nie jest ostro dwukolorowy. Uszy są duże, długości 20 - 25 mm. Waga : od 33,2 do 54,4 g.
Gatunek jest doskonałym wspinaczem i często znajduje się na drzewach lub krzewach. Dorosłe osobniki prowadzą dość osiadły tryb życia, spędzając dużo czasu na grzbiecie pod opadającymi gałęziami lub gruzami, na drzewach lub w zagłębieniach innych gryzoni. 
Do komunikacji wykorzystuje sygnały chemiczne, węch, wzrok, słuch, dotyk i postawę ciała. Prawdopodobnie używa też wokalizy ale nie jest to do końca pewne.
Jest głównie roślinożerny. Stawonogi stanowią niewielki procent ich diety, gdyż nie są aktywnymi myśliwymi. Zjada głównie nasiona wawrzynu kalifornijskiego ( Umbellularia californica ), ale w skład jego diety wchodzą też inne nasiona, owoce i jagody, żołędzie, rośliny zielne i trawy. Woda jest najprawdopodobniej otrzymywana z pożywienia, które zjada. Peromyscus californicus nie jest tak dobry w ochronie wody, jak inne gatunki z tego rodzaju ( Meritt 1974 ). 
Sezon rozrodczy w ciągu całego roku ale głównie od marca do września. System krycia monogamiczny.
Długość ciąży wynosi od 30 do 33 dni. Samica rodzi od 1 do 3 młodych w miocie ( średnia wielkość miotu wynosi 2 ), przy niewielkim wzroście wielkości miotu z wiekiem samicy. 3 - 4 mioty w sezonie ( w laboratorium do 6 ). W porównaniu z innymi gatunkami Peromyscus, młody Peromyscus californicus jest dość dojrzały, chociaż odstawienie od piersi nie jest zakończone przed upływem około 5 tygodni. Samiec uczestniczy w opiece nad potomstwem chroniąc gniazdo i samicę.
W wieku około 11 tygodni samice osiągają dojrzałość płciową a samce nawet dłużej. Młode samice rozpraszają się dalej niż samce, aby ustalić swoje rewiry jako dorosłe osobniki. Jest to niezwykła cecha tego gatunku.
Gatunek żyje zazwyczaj od 9 do 18 miesięcy. 

nowik ciemnostopy ( Neotoma fuscipes ) - gospodarz rumowisk, które zamieszkuje również myszak kalifornijski 

rumowisko Neotoma fuscipes   

Opisane podgatunki :
- Peromyscus californicus benitoensis - Grinnell i Orr, 1934 - U.S.A. ( Kalifornia - Salinas Valley, Coast Ranges, San Benito County, Cook Post Office, Bear Valley, San Luis Obispo County )
- Peromyscus californicus californicus - ( Gambel, 1848 ) - U.S.A. ( Kalifornia - Monterey County, regio przybrzeżny nad San Francisco Bay, Santa Barbara County )
- Peromyscus californicus insignis - Rhoads, 1895 - U.S.A. ( Kalifornia - Ventura County, Santa Barbara County, San Quintin, góry San Bernardino, góry San Jacinto ) i Meksyk ( północna Baja California - Sierra Juarez, Sierra San Pedro Martir ) - synonim Peromyscus insignis - uznawany jako synonim Peromyscus megalops - odrębny gatunek w starej taksonomii 
- Peromyscus californicus mariposae - Grinnell i Orr, 1934 - U.S.A. ( Kalifornia - południowa Sierra Nevada, północno-zachodnia Mariposa County, El Portal, Kern County )
- Peromyscus californicus parasiticus - Baird, ex Cooper, 1858 - U.S.A. ( środkowo-zachodnia Kalifornia - Golden Gate i San Francisco Bay, Santa Cruz County, Contra Costa, Alameda, Santa Clara County ) - synonim Peromyscus parasiticus - uznawany za odrębny w innej taksonomii

czaszka - Peromyscus californicus benitoensis 

Gatunek uznawany jako najmniejszych obaw z uwagi na szeroką dystrybucję, prawdopodobieństwo dużych populacji i brak wyraźnych zagrożeń dla gatunku jako całości. Istnieje małe prawdopodobieństwo szybkiego spadku populacji aby kwalifikować gatunek w bardziej zagrożonych kategoriach.
Jego populacje są niskie ale stabilne. Gęstość osobnicza w zależności od siedliska i sezonu wynosi do 104 osobników/ha.
Czynnikiem ograniczającym jego mały zasięg geograficzny może być potrzeba naturalnie występujących otworów o odpowiedniej wielkości dla tych większych gryzoni ( Grinnell i Orr 1934 ). Współwystępowanie rumowisk Neotoma fuscipes i związek dystrybucyjny z kompleksem wawrzynów ( Umbellularia californica ) w Kalifornii zostały również uznane za potencjalne czynniki ograniczające ( Meritt 1974 ), chociaż nie ma bezpośredniego dowodu na to, że jest on istotny ( Grinnell i Orr, 1934, Meritt, 1974, Merritt, 1999 ). 
Peromyscus californicus jest ważną bazą diety dla wielu drapieżników na całym obszarze jego dystrybucji. 
Podobnie jak inni członkowie Peromyscus, gatunek może przenosić hantawirusa.
W chwili obecnej nie są znane żadne większe zagrożenia dla gatunku jako całości.
Nie jest objęty żadnymi działaniami ochronnymi.
Brak danych czy występuje na obszarach chronionych w swoim zakresie.

Peromyscus californicus - osobnik dorosły

Peromyscus californicus - para w hodowli 

W niewoli.
W hodowli laboratoryjnej, wiwaryjnej rzadziej amatorskiej.
Do 6 miotów w ciągu roku. 


Peromyscus californicus - Bronx Zoo

wawrzyn kalifornijski ( Umbellularia californica )
















Opracowano na podstawie :
animaldiversity, arkive, iucn, planet-mammiferes, waza, wikipedia i wiedzy własnej.
Ryciny i zdjęcia zamieszczono w celach dydaktycznych, informacyjnych i szkoleniowych.



KRS 0000069730